Wulf, letterlijke en figuurlijk toekomstmuziek!

Op weg naar de tweede dag van Concert at sea bekeek ik het programmaboekje nog een keer. De naam Wulf zei me eigenlijk niets, dus dan is spotify je beste vriend. Stiekem kende ik toch wel wat nummers van deze band, zoals All things under the sun en mind made up. Al meezingend met Wulf parkeerden we de auto en liepen het festivalterrein op. En liepen naar het umoja podium om naar Wulf te gaan luisteren.

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.43

Om eerlijk te zijn was ik een beetje sceptisch of dit wel een goed optreden zou worden. Ik had nooit iets live gehoord van Wulf en kende ze verder ook niet van optredens, dus ik wist totaal niet wat ik van ze moest verwachten.  Maar toen ze opkwamen maakte de twijfel al snel plaatst voor een superleuke sfeer onder het publiek. Wulf, de artiestennaam van Lieuwe Albertsma, had een goede (ik geloof) vaste band mee die onderling een hele leuke dynamiek hadden. Daardoor was het als publiek alleen al leuk om naar te kijken. Het eerste nummer was meteen al een meezinger en er werd dan ook luidkeels meegezongen en gedanst. Na het eerste nummer vertelde Wulf aan zijn publiek dat dit het grootste publiek was waarvoor ze ooit hadden opgetreden, maar dat was niet aan hun show te merken.

Toen het nummer Mind made up werd gespeeld mondde dat uit een een heuse zangbattle tussen de linker- en rechterkant van het publiek, wat echt heel erg leuk was. Ook al heeft Wulf tot nu toe maar zes nummers op spotify staan, waarvan een nummer de megahit Summer on you in samenwerking met Sam Feldt en Lucas & Steve, is het toch een heel leuk optreden, wat alles behalve saai werd. Aan het einde van het optreden speelden ze nog Jesus he knows me van Genesis, wat wederom weer werd meegezongen. Het hele optreden was een feestje, het publiek zat helemaal in de stemming en dat zorgde voor een leuke dynamiek van band en publiek tijdens het optreden.  Later die dag zouden ze nog op het kleine podium aan het strand optreden, daar wilden we natuurlijk naartoe!

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.42(1)

Meerdere Concert at sea bezoekers hadden dat idee met ons en het hele strand zat stampvol, maar we wisten nog een plekje vooraan te bemachtigen. Dit optreden was wederom weer een groot succes, ook al was het een veel kleinere en intiemere setting. Het was een idyllisch plaatje, iedereen die naar goede muziek aan het luisteren was aan een strand met een langzaam ondergaande zon op de achtergrond. Je kon merken dat er veel publiek zat wat al naar het eerdere optreden was geweest, aangezien nu veel meer mensen Switching gears mee konden zingen. Aan het einde van het optreden raakte de toetsenist geëmotioneerd en kreeg meteen een knuffel van de zanger, wat voor een mooi en ontwapenend moment zorgde. Helaas komt aan al het goede een eind, zo ook aan de optredens van Wulf op concert at sea, maar gelukkig mocht ik nog even backstage om een foto te maken en kort met hem te praten.

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.42

Als je nou echt een leuk feestje wil bijwonen dit jaar, met een goede band, leuke sfeer en goede dynamiek, ga dan zeker naar Wulf! Hun instelling dat ze het een feestje vinden om te mogen optreden stralen ze uit, wat bij andere bands wel anders is. Ze sprongen er echt uit deze editie van Concert at sea en ik verwacht dan ook om eerlijk te zijn dat Wulf een hele grote naam gaat worden. Dus programmeurs van popzalen, jullie zijn eigenlijk gek als jullie zo’n feestje om naar te luisteren en om bij te wonen niet boeken. Wie weet staan ze volgend jaar wel op het hoofdpodium, maar tot die tijd ga ik proberen nog een keer naar ze luisteren op Breda barst in september.

 

groetjes,

Josefine

 

Advertenties

Interview met Rob Dekay

Toen ik de kaarten voor Rob Dekay en Stephanie Struijk voor in de Mezz kocht, nam ik contact op met Rob. Rob was zei meteen dat het goed was dat ik hem zou interviewen na hun optreden en zo geschiede. Na het concert liep ik mee met Rob om hem backstage te kunnen interviewen, waar ook bandleden Tim van Ouwerkerk (gitarist), Ruben van der Velde (drums), Bernard Gepken (gitaar en banjo) en Pieter Bakker (bassist) in de kleedkamer zaten.

De meeste artiesten maken popmuziek en zingen Engelstalig, waarom heb jij voor Nederlandstalige countrymuziek gekozen?

Rob: ”Ten eerste, ik zing Nederlandstalig omdat het mijn eigen taal is en ik niet in concepten hoef te denken en dus gewoon in mijn spreektaal kan zingen. Ik heb niet perse ambities om de grens over te gaan. Zuid-Afrika en België zou heel erg leuk zijn en andere Nederlandstalige gebieden. Maar voor de rest, ik woon waar ik woon en daar ben ik gelukkig. Wie weet sta je ineens in Amerika, dar heb ik helemaal geen zin in. ”

Dus voor jou nooit een andere stad dan Deventer?

Rob: ”Nou misschien, maar hoe het er nu uitziet hoeft dat niet nee.Voor mij hoeft dat niet. Daarom vind ik Nederland ook zo fijn, het is gewoon mijn eigen taal, ik hoef dan niet in concepten te denken zoals: ”I love you, wat rijmt er op you?” Het is voor mij makkelijk. Ik weet niet of ik mezelf echt als countryzanger kan bestempelen , maar ik hou wel van die elementen. Country wordt niet veel gedaan in Nederland, dus daarin heb ik het idee dat ik mezelf ben en blijf en daarmee een unieke vis in de vijver ben.”

Heb je het idee dat je na het zingen van de titelsong voor de film Weg van jou de waardering hebt gekregen die bij je past?

Rob: ”Nou ik ben net begonnen, dus ik moet wel zeggen dat Weg van jou heeft geholpen om een nieuwe groep mensen aan te boren.”

Rob-Decay-1920x1080

Je hebt in de film ook een glansrol als Zeeuwse artiest op het dorpsfeest

Rob: ”Nee nee, ik ben zeker geen Zeeuwse artiest, ik ben daar ook gewoon mezelf.

Zo wordt het wel een beetje in de film gepresenteerd

Rob: ”Ja oké, maar als ik in Deventer naar een feest ga, dan spelen ook niet alleen bands daar uit de omgeving. Dan wordt er gewoon een coole band uit het land uitgezocht. Ik speel in de film gewoon mezelf, dus het is een gemixte Hollandse bent met een Sallandse zanger. Ik snap wat je zegt maar ik zag het net anders.”

Jullie hebben met de band ook de clip voor weg van jou opgenomen in Zeeuws-Vlaanderen!

Rob: ”De een heeft een kip op zijn hoofd gehad in de clip en weer een ander bandlid heeft naast een geit gitaar gespeeld. Dat is wel leuk aan de hele act, het is natuurlijk wel Rob Dekay omdat ik ooit ben begonnen met mijn liedjes. Maar de band is wel een vaste groep, we wisselen niet, tenzij er iemand niet kan optreden. Het opnemen en maken gebeurd met de vaste groep, die al vanaf het begin hetzelfde is. Dat maakt het ook leuk, anders gaat het op een baan lijken.”

Is een baan een slecht iets dan?

Rob: ”Nou als ik een baan had gewild had ik er wel een gezocht.”

Optreden als muzikant is toch ook een baan?

Rob: ”Zeker, een baan is natuurlijk iets waar je geld aan verdient. Het is voor mij de kunst om iets te doen wat ik leuk vind, zonder dat ik het idee heb dat ik een baan heb. Het moet geen moeten worden. Het moet wel, maar het is hartstikke leuk.”

BFO2017-Rob Dekay AMK.jpg

Ben je weleens met tegenzin naar een concert gegaan?

Rob: ”Nee, eigenlijk niet. In het ene concert heb je meer zin dan in de ander. Ik ben wel een keer heel ziek geweest op een optreden, dat wel. Verder niet, ik heb de leukste baan ter wereld.”

Jullie touren nu door het land, waarbij jullie in veel verschillende zalen spelen. Is er een zaal waar jullie nog graag in zouden spelen waarin jullie nog niet gespeeld hebben of in gaan spelen in deze tour?

Rob: ”Ja, ik wil nog een keer in Volendam optreden.” Lijkt me fantastisch!”

De palingsound erin gooien?

Rob: ”Absoluut, Volendam lijkt me heel leuk!

Ga je dan ook in klederdracht optreden?

Rob: ”Als ze me boeken in Volendam, dan zal ik dat zeker overwegen. Ik wil namelijk al heel mijn leven naar Volendam, ik heb gewoon een vrije NS reiskaart, dus ik kan elke dag gaan. Maar ik stel dat moment uit, omdat ik dan ooit naar Volendam ga en denk: ”Nou ben ik er!”. Waarom dan niet gelijk spelen?

36816682066_f26a7a564b_b
Gitarist Tim van Ouwerkerk

Altijd leuk om te vragen aan muzikanten, wat is jullie guilty pleasure qua muziek?

Tim: ”Ik zei vandaag tegen Ruben, maar ik weet niet of dat echt een guilty pleasure is, dat is Korn.”

Rob: ”Oe, dat is geen guilty pleasure toch?”

Tim: ”Het is op zich toch wel weer een beetje fout iets in.”

Rob: ”Omdat het zo beukerig is?”

Tim: ”Dat is op zich wel lekker, er zit een soort sausje overheen wat niet helemaal meer kan. Maar dat vond ik heel cool toen ik een jaar of veertien was. Een soort jeugdsentiment.”

Rob: ”Ik kom denk ik toch weer uit op Volendam, Nick en Simon bijvoorbeeld. Maar meer echt dat Oudhollandse van de Jordaanse muziek, een beetje dat Hollandse kan ik wel waarderen. Dat vind ik wel leuk.”

Pieter: ”Dolly Parton, denk ik. Ik vind alles van haar te gek, als zij I will always love you zingt dan dan smelt ik gewoon.”

Rob: ”Ik vind haar ook te gek, maar ik vind haar zo legendarisch dat ik het geen guilty pleasure durf te noemen. Dan moet ik misschien zeggen in dat verlengde System of down, Josefine ken je System of a down? Dat ga je te gek vinden, alleen je buren iets minder! System of a down is ook lekker beuken.”

Dit vind ik echt meevallen, mijn guilty pleasure is Step right up van Jamai!

Rob: ”Ja, dat is wel echt een guilty pleasure.”

Is dat negatief bedoeld?

Rob: ”Nee hoor.”

Tim: ”Misschien ben ik voor echte guilty pleasures gewoon te Randstad.”

Rob: ”Maar misschien is dat gewoon meer iets van het oosten, noorden en zuiden van Nederland.’

Voortbordurend op favorietjes, wat is jullie lievelingsnummer van jullie zelf om te spelen?

Rob: ”Ik ben benieuwd eigenlijk! Tim, dit vind ik wel een hele goede vraag, die ik je nog nooit heb gesteld.”

Tim: ”Het zijn er eigenlijk een paar, van de nieuwe is het sowieso Vanavond, dat is mijn nieuwe favoriet.

Rob: ”Dat walsliedje”

Tim: ”Eigenlijk zijn ze allemaal vet, je denk de hele avond ”Zo, dat is mooi eigenlijk.” Dat je dat dan aan het spelen bent”

Pieter: ”Voor mij? Ik vind het elke avond heel erg leuk om Het vuur moet hoger te spelen.”

Rob: ”Echt waar?”

Pieter: ”Zeker, serieus!”

Rob: O, wauw!”

Tim: ”Ik vind dat gewoon een heel leuk liedje om te spelen en het is een verrassend liedje. Want we hebben hem echt voor in de winter gemaakt, hij is echt een beetje soul zeg maar. Weg van jou vind ik ook verrassend leuk om te spelen. Ik dacht eerst : ”Die moet in de set.”Maar hij knalt gewoon echt en dat is super leuk om te spelen.”

Rob: ”Bij mij is het Geven en nemen, omdat ik me dan altijd realiseer dat ik dit echt doe en dat ik dit nu mag doen en dan denk ik toch altijd een beetje terug aan die oude tijd. Bij Geven en nemen kan ik weer een oud gevoel oprakelen, wat ik in het moment heel erg kan waarderen”

Mensen betalen je zelfs om je naar je te komen luisteren.

Rob: ”Zo ver denk ik niet na. Maar het is wel cool dat mensen speciaal voor jou komen. Rode wijn blijft ook altijd een feestje om te spelen. Het zijn er wel meer, ik vind alles leuk eigenlijk, maar Rode wijn is altijd een feestje om te spelen. Er zijn altijd mensen die meekomen met anderen, die misschien nog een beetje twijfelen, als die Rode wijn horen dan zie je ze denken: ”Deze band is toch wel te gek. ”

Ik heb mijn lievelingsnummer vanavond niet voorbij horen komen, O.N.S. verhaal.

Tim: ”Die spelen we eigenlijk helemaal nooit meer.”

Pieter: “Op Noorderslag hebben we die gespeeld en daarna nooit meer.”

Rob: ”Daarna dachten we: ”Dit is niet meer ons verhaal.” Het is er gewoon een beetje uit geslopen.”

De zin: ”Ik vind je eigenlijk best leuk, maar daar blijft het dan ook bij.” die in het refrein zit lijkt me nog steeds briljant om een keer te gebruiken.

Pieter: ”Nou ik zal je eerlijk zeggen, een vriend van me heeft dat ooit een keer of vijf tegen een meisje gezegd en daar heeft hij nu een kind mee.”

(ze moeten heel hard lachen)

Rob: ”Dat ging niet helemaal goed. Trouwens wel scherp van je, ONS verhaal is de enige die we niet spelen.”

Tim: ”Dus gebruik de zin maar niet.”

Welke muziek luisteren jullie zelf veel? Luisteren jullie ook de muziek die jullie zelf maken?

Rob: ”Ik luister nooit mijn eigen muziek. Als iets nieuws maken luister je daar wel veel naar, om het te verbeteren. Of ik luister hem omdat het nummer dan in zijn nieuwigheid zo vet is , dat dat leuk is om te luisteren. Maar op een gegeven moment doe je dat niet meer. Dan is het nieuwe er van af en dan is het ”for life”, dan heeft het zijn plekje. Voor de rest luister ik tegenwoordig veel als ik vrij ben naar muziek zonder vocalen, dan zet ik hele oude delta blues aan, met alleen maar instrumentals. Dan zit ik gewoon een beetje in mijn tuin te rommelen. Of ik luister klassiek.”

Bernard: ”Wat Rob zegt dat klopt, volgens mij is er geen artiest die naar zijn eigen muziek luistert”

Rob: ”Dotan misschien”

Bernard: ”Als iets heel lang gelden is, dan luister ik weleens naar een nummer dat we hebben gemaakt.”

Rob: ”Ik denk dat het niet zo gezond is om naar jezelf te luisteren.”

Waarom is het niet gezond om naar je eigen muziek te luisteren?

Rob: ”Misschien in mijn geval, omdat ik de zanger ben. Bernard is gitarist en dat is dan misschien minder. Het is bijna alsof je een spreker bent die naar zijn eigen gedichten gaat luisteren, in mijn geval.”

35181622_350_350

Heb je dan last van een duiveltje op je schouder die je op je fouten of mindere dingen wijst?

Tim: ”Wij maken geen fouten hoor!”

Rob: ”Nee dat weet ik niet. Je luistert in het maakproces uit ten treuren naar je liedjes omdat je het perfect wil maken. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat dit hem is en dan laat je hem los en dan hoef je hem ook niet meer op te zetten. Maar dan speel je hem wel live. Als ik bijvoorbeeld met vrienden ben die een nummer van mij heel vet vinden en die willen aan zetten, dan stel ik toch wat voor om iets anders aan te zetten.

Is er een artiest die jullie gezamenlijk heel tof vinden en die in jullie ogen te weinig waardering krijgt?

Pieter: ”Bernard Gepken vind ik wel zo iemand!”

Rob: ”Daar ben ik het wel mee eens.”

Is het trouwens Rob Dekeee of Rob Dekai als uitspraak?

Rob: ”Wat denk jij?”

Ik weet het niet, daarom vraag ik het aan jou. Op nationale televisie werd je naam als Rob dekee uitgesproken.

Rob: ”Als jij altijd Dekay altijd Nederlands heb uitgesproken is het in principe fout.”

Tim: ”Ik hoor altijd Laurel”

Rob: ”Is het nou Laurel of Dekay? Maar het is dus Dekee als uitspraak.”

Buiten dat jullie de muziek spelen, wat maakt jullie muziek uniek?

Rob: ”Ik zou zeggen, dat het een iets zeldzame mix van platte pop tot folk. Ik hoor het niet zo veel in Nederland. Zoals zo’n Weg van jou kun je heel plat benaderen, zoals een plat popliedje, maar aan de andere kant is het ook wel weer een diep liedje. Zoals Geven en nemen bijvoorbeeld. Het is een Nederlands popliedje, maar het heeft wel een folk-jas aan. Ik denk dat dat ons uniek maakt, in ieder geval uniek genoeg.”

Jullie denken niet in vast muziekhokjes qua genres?

Rob: ”Ik vind het zelf heel moeilijk, ik zou niet snel zeggen dat ik country muziek maak. Ik snap wel dat mensen vinden dat het Nederlandstalige country is, ik snap dat. Ik heb er vrede mee als iemand dat zo noemt, maar daar moet ik zelf niet aan beginnen. Andere mensen moeten zeggen: ”Je maakt echt makkelijke popliedjes met een banjo.” Nou dan mag je het zo zien. Iedereen heeft daar zijn eigen idee bij, dat is niet aan mij. Het maakt mij eigenlijk niet zo veel uit hoe mensen het noemen. ”

index
V.l.n.r: Ik, Stephanie Struijk, Rob Dekay

Een banjo is een onorthodox instrument in de popmuziek, hoe kijken jullie naar de bezetting van de band?

Tim: ”Ik vind het helemaal niks. Het is dat degene die banjo speelt zo’n aardige kerel is.”

Rob: ”Weet je wat het is? Ik ben eigenlijk niet zo bezig met wat andere mensen van me vinden. Ik vind dit heel leuk om te doen. Als ik een hit wilde scoren of groot willen worden in een korte tijd, dan had ik wel autotune aangeknald en had ik andere muziek gemaakt. Dit is wat ik zelf heel erg leuk vind en ik ben aangenaam verrast dat er andere mensen zijn die het ook heel erg leuk vinden.

Dus in eerste instantie maak je de muziek die je maakt voor jezelf?

Rob: ”Exact en dat andere mensen daarnaar willen luisteren is een leuke bijkomstigheid. Dat is het eerlijkste antwoord dat ik kan geven. Het maakt me niet ui hoe mensen het noemen, qua genre. Dit is wat het is, dit is wat wij willen. Dit vind ik heel cool, stoer en stijlvol. Ik ben blij dat er meer mensen zo over denken.”

Pieter: ”Maar als je iets maakt voor andere, als die het dan niet leuk vinden, dan heb je helemaal niks. Als je iets maakt wat je zelf leuk vindt en andere vinden het niet leuk, dan vind je het in ieder geval zelf nog leuk. Makkelijke keuze toch?”

Rob: ”Ik geloof wel in je eigen weg volgen.”

Rob, je had het tijdens het optreden over een moeilijke periode, ben je nu een stuk gelukkiger nu je muzikant bent?

Rob: ”Absoluut niet, ik echt huil de dagen door, maar ja… (Rob moet lachen) Nee, ik ben heel gelukkig met wat we doen , wat we zien en mogen meemaken. Heel mijn leven is fantastisch. Ik heb een roze paraplu thuis en als ik helemaal op mijn best ben dan trek ik hem open en dan kijk ik rond of loop ik door mijn huis, dan ben ik gelukkig. Dus ik voel me echt goed. ”

Ik wil Rob en zijn bandleden heel erg bedanken voor het leuke interview. De gesprekken die ze onderling voerden waren grappig en interessant. Ik denk dat Rob Dekay en zijn band zeker een formatie is waar we in de toekomst nog veel van gaan horen. Als je nou heel benieuwd bent geworden of naar een concert wil van Rob Dekay, ga dan naar Robs site.

Groetjes,

Josefine

Mijn favoriete covers

”Ken je het origineel ook hiervan? Dat is veel beter!” Hoor ik vaak als ik met mensen over muziek ”praat. En ja, soms is het origineel beter maar lang niet altijd. Daarom wil ik in dit blogbericht hele covers uitlichten die aan het origineel tippen of net wat gaver zijn. Ik luister veel indiepop en rock,  maar er staan ook andere nummer in dit lijstje. Ik vind ze zeker het beluisteren waard.

 

Ásgeir – Stolen dance (origineel van Milky Chance)

Ik vind dit een hele mooie cover omdat het nummer nog net een tikkeltje kwetsbaarder is geworden dan bij het origineel. Het sausje van de IJslandse sing en songwriter Ásgeir past in mijn optiek prachtig bij dit nummer. Ásgeir’s laatste album Afterglow kwam in 2017 uit. Zijn eerste album In the silence kwam zowel in het Engels als in zijn moedertaal IJslands uit en kenmerkt zich in de kwetsbare sound waar Ásgeir een meester in is.

 

Artic monkeys – hold on we’re going home (origineel van Drake)

Artic monkeys is al een lange tijd een grote naam in de indie-scène, de gitaren zijn onmiskenbaar. Artic monkeys traden de laatste jaren op op verschillende festivals, maar brachten na AM in 2013 geen nieuwe plaat uit, tot vorige week. Toen verscheen  op 10 mei Tranquility Base Hotel & Casino, met veel duidelijke invloeden van David Bowie. Maar een aantal jaar geleden coverden ze ene nummer van Drake, wat al een heel lekker nummer was, maar nu mét de gitaren van Artic monkeys eronder en de zoetgevooisde stem van hun zanger Alex Turner.

 

Triggerfinger – Only girl (origineel van Rihanna)

Triggerfinger is een Belgische rockband, die veel leuke nummers hebben uitgebracht. Maar bij het grote publiek braken zij pas echt door met hun cover van I follow rivers van Lykke Li, waarmee ze lieten zien dat ze buiten rock ook gevoelige nummers konden maken. Deze keer is Triggerfinger terug, maar nu gooien ze hun eigen rocksausje over Only girl, wat erdoor net ff wat minder dertien in een dozijn wordt en net wat meer power krijgt. Ik sluit me volledig aan bij Giel die deze cover briljant noemde.

 

Jeangu Macrooy – Halo (origineel van Beyoncé)

Jeangu maakte in 2014 de stap om Paramaribo te verruilen voor Enschede, om daar de songwritersopleiding te gaan doen aan artEZ. Op artEZ werd hij ontdekt en de rest is geschiedenis. Jeangu speelde dit jaar Judas in The passion, maar ik kende hem al eerder van zijn nummer Gold. Hij coverde het iconische nummer van queen B, en dat doet hij goed! Ik vind zijn stem echt prachtig en dat past goed bij dit nummer.

 

Maarten Heijmans – Laat me (origineel van Ramses Shaffy)

Nee Maarten ken je niet als zanger, Maarten ken je van Weg van jou of de serie Ramses, of alle andere dingen die hij heeft gedaan. Na de serie liet Ramses Maarten niet meer los, hij werd gevraagd om net zoals in de serie de liedjes van Shaffy te vertolken als Shaffy. Maar dat paste niet bij Maarten. Zo ontstond de Maarten zingt Shaffy tour, met Shaffy nummers in nieuwe jasjes. Dit iconische nummer is voor mij eigenlijk de verbeterde versie van het origineel, omdat er net dat beetje meer kracht achter zit wat ik beter bij de intentie van de tekst vind passen. Maarten heeft met de band zo veel mooie versies van Shaffy nummers gemaakt dat het moeilijk kiezen was.

 

Ik hoop dat je deze covers net zo mooi vind als ik!

groetjes,

Josefine

Kaartjes in the pocket: Rob Dekay en Stephanie Struijk in de Mezz

Op de site van de Mezz kwam ik dit concert tegen, met Rob Dekay en Stephanie Struijk, beiden sing en songwriter. Rob Dekay kende ik van het nummer Weg van jou, dat hij voor de gelijknamige film schreef. Daarna ben ik meer van zijn muziek gaan luisteren en heb natuurlijk voor in de Mezz in Breda 18 mei kaarten gekocht.

Stephanie Struijk ken ik qua muziek niet zo goed, maar nu ik meer van haar muziek luister vind ik het hele prettige muziek om naar te luisteren. Rob maakt wat vrolijkere muziek in mijn optiek, wat ik erg leuk vind. Ik ben heel erg benieuwd naar hun optreden en natuurlijk doe ik daarover verslag. Mochten je als lezer ook naar dit concert willen komen? Koop dan   je kaarten. Wie weet tot de 18de!

Groetjes,

Josefine

 

Danceperados of Ireland

Op 6 januari stapten mijn moeder en ik in de auto richting Den Haag, we hadden op vakantieveilingen.nl tickets gewonnen van Danceperados of Ireland. Een voorstelling over het leven van de Ierse gypsies  en hoe dat veranderd is in de loop der jaren. De travellers moesten op een plek blijven en dat viel hen zwaar. Velen gingen aan de drank en belanden met een uitkering op de bank. Maar sommigen zochten een andere manier van reizen door bijvoorbeeld op tournee te gaan.

danceperados_feat

Zoals altijd, stappen we iets te laat de auto in waardoor er altijd zo efficiënt mogelijk met snelheidslimieten moet worden omgegaan. We komen altijd wel net op tijd aan, daar niet van hoor. Maar de stress zit er goed in. Nadat mijn moeder al een paar keer rotstad had geroepen, door het altijd zo drukke verkeer in Den Haag, zette ik O o Den Haag op, waar we dan wel weer om konden lachen. Na het overleven van de parkeergarage en een paar chauffeurs die hun rijbewijs bij een happy meal hadden gekregen, bleken we lang niet de enige te zijn die aan de late kan was gearriveerd. We renden met een paar bezoekers het World Forum Centre in, waar we snel naar onze plekken werden gewezen.

Danceperados_Cover

Eenmaal in de zaal bleken we in het vakantieveilingen vak te zitten, het was een mega balkon, waar naar schatting wel meer dan honderd man met gemak in zou passen. Verder was de zaal echt mega groot, waardoor het podium vrij klein leek, wat natuurlijk gezichtsbedrog was. Pas na een dik kwartier begon de voorstelling, het licht ging uit en de band kwam op.  waaronder een paar leden van de band Beoga: Niamh Dunne, Liam Bradley en Damian McKnee.

 

Danceperados_07Het enthousiasme voor de Ierse stepdance komt tot uiting in de naam van deze nieuwe Ierse dansshow. Vrij vertaald uit het Engels heet de show “De geestdriftige dansers“. Ja, de Ieren kunnen het dansen, zingen en spelen gewoon niet laten. Het zit hen in het bloed.

 

Het ensemble treedt op met als doel de Ierse stepdance van de vele verschillende stereotypen en goochel-trucs te ontdoen.  De dans heeft Ierland en haar cultuur in de internationale schijnwerpers weten te zetten. Maar waar licht is, is zoals algemeen bekend, ook schaduw.
Ierse dansshows schoten de laatste 20 jaar als paddenstoelen uit de grond. Zakenlieden die alleen op winst uit waren en die geen idee van de Ierse cultuur hadden, investeerden in deze shows. De hoogste winst en niet de artistieke kwaliteit was voor hen het doorslaggevende criterium

Op het eerste gezicht waren het Ierse dansshows, de inhoud was echter helemaal niet Iers! “Jongen ontmoet meisje” of “goed tegen kwaad”. Zijn dat de thema’s die ons dichter tot Ierland met zijn toenmalige en huidige cultuur brengen?
Geen wonder dat er als antwoord op deze zeer succesvolle ‘truc’ een tegenbeweging ontstaat.

Danceperados_08

Het andere programma draait om het leven van de ‘reizende’ mensen van Ierland en heet
“Life, love and lore of the Irish travellers”. De Ierse Travellers zijn de nomaden van Ierland. Een selecte groep mensen met ongebruikelijke eigen gebruiken en rituelen. Bijgeloof en familie-eer spelen een grote rol in hun leven. Maar ook dansen, zingen en muziek zijn erg belangrijk voor hen. Enkele van de grootste muzikanten en ook dansers van Ierland waren of zijn deze Travellers. Dus waarom niet eens een kijkje achter de schermen nemen en dit onderwerp als thema van een show maken?

De Danceperados doen dit met behulp van historische en hedendaagse videobeelden. Beelden die, zonder deze te romantiseren, het leven van vroeger bij het kampvuur en het leven van de door paarden getrokken woonwagens laten zien.
De Danceperados zijn de leiders geworden van een beweging die de Ierse Step dance uit de klauwen van de belangrijke producenten bevrijdt, een beweging die de Stepdance menselijker, vrijer en origineler wil maken.

bron

Laat ik het zou zeggen, je moet er wel van houden. Ik had gedacht om naar een dansvoorstelling te gaan. Maar in werkelijkheid was meer een folkconcert, dat had ik wel wat meer willen terugzien bij de info over de voorstelling. Maar voor 15 euro per kaartje kun je moeilijk zeuren. Ik vond het leuk, het is moeilijk te omschrijven wat er nou allemaal precies in de voorstelling voor kwam. Ik vond de historie van de travellers erg interessant om naar te luisteren, wat ondersteunt werd door foto’s op een scherm. Het waren mooie en waarheidsgetrouwe  foto’s die een goed inzicht gaven in de hardheid van het leven van de gypsies. De muziek was erg leuk om naar te luisteren, al waren er momenten waarvan ik dacht ”dit hoeft van mij nou ook weer niet”. De dans was ook heel erg leuk om naar te kijken, als was het wel erg weinig naar mijn mening, maar dat kan ook niet anders met zo weinig dansers. Er werd verschillende muziek bij verschillende dansen gebruikt. Het was heel erg anders dan Lord of the dance met Michael Flatley, minder spectaculair maar het traditionele had wel weer veel toegevoegde waarde voor mij.

IMG_20180107_173534
Ik bij de lichtreclame van de Danceperados

 

Ik vond het een leuke voorstelling, je moet ervan houden. Ik zou er niet nog een keer naar toe hoeven, maar deze keer vond ik erg leuk. Ik geef de voorstelling een 6,5 omdat ik de historie wel leuk vond en de kwaliteit was verder hoog, maar het is wel echt heel erg specifiek of je dit leuk vindt of niet.

Groetjes,

Josefine

 

The best of… so far

Daar stonden we dan, voor het imposante gebouw van  Poppodium 013 in Tilburg, kaartjes uitgeprint en klaar om te gaan. We sloten ons aan in de lange rij van rasechte hipsters die zonder twijfel naar het zelfde concert zouden gaan als wij. Namelijk ‘’The best of…so far’’ tour van The Kooks.

Daar gingen we de grote zaal binnen, nadat we muntjes hadden gekocht bij de muntenautomaat, de zaal was imposant. Met aan de achterkant doorlopende trappen, waar mensen konden zitten tijdens het concert, en de normale sta plaatsen. Eerst begon het voorprogramma, Blossoms, bekend van de hit Charlemange. Blossoms vond ik leuk, maar het was wel erg rustige twaalf in een dozijn indie/ indie-rock muziek. Niet vervelend om naar te luisteren maar nou niet bepaald het neusje van de zalm.

Toen Blossoms klaar was en the mainstage was omgetoverd tot het podium van The Kooks, kwam er een groot wit doek vanuit het plafond vallen, dat voor het hele podium viel. The Kooks begonnen te spelen en er werd met licht geprojecteerd op het doek. Bij een slag op de drums viel het doek naar beneden en een groot gejuich steeg op vanuit het publiek. Het concert was nu echt van start gegaan en de stemming was er opperbest. Toen de eerste hit voorbij kwam, bad habbit, begon iedereen te dansen en of mee te zingen. Ik natuurlijk ook met mijn zoet gevooisde stem. De akoestiek in de zaal was erg goed, dus we konden van alle hits echt genieten. De band was live net zo goed als op de radio edits. Na een paar hits te hebben gespeeld, begon de zanger Luke Pritchard het publiek toe te spreken over de aanslag bij een concert in Manchester. Hij nam plaats achter het keyboard en begon een treurig nummer voor de slachtoffers te spelen. Iedereen stond met aanstekers en zaklampen op smartphones op de maat van de muziek mee te bewegen. Na het nummer bedankte Luke het publiek dat ze zich niet hadden laten afschrikken om toch te komen.

the_kooks_listen-portada

 

Ik vond het een mooi concert, er werd goed gespeeld. Iedereen had het naar zijn zin en daardoor was de sfeer ook top. Niemand deed vervelend en iedereen zong en danste mee met de muziek. Kortom ik heb het erg naar mijn zin gehad en bovenal genoten van deze geweldige band en hun gave optreden.

 

 

 

Quotes van The Kooks:

‘’But I’m just trying to love you in any kind of way. But I find it hard to love you, girl, when you’re far away.’’
-The Kooks, Seaside

‘’I love her because she moves in her own way. But uh oh, she came to my show just to hear about my day.’’
-The Kooks, She Moves In Her Own Way

‘’Safety pins holding up the things that make you mine, about your hair you needn’t care. You look beautiful all of the time.’’

-The Kooks, Shine On

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: