Recensie: Romeo en Julia van Toneelgroep Oostpool

Vrijdag 16 maart ben ik naar Romeo en Julia van toneelgroep Oostpool geweest in het Chassé theater in Breda. Ik wilde graag naar deze voorstelling omdat ik het klassieke verhaal al kende en erg benieuwd was naar deze versie. Tevens, vond ik het heel erg leuk om Thomas Cammaert een keer in het echt te zien acteren, na zijn formidabele optreden als de mol in Wie is de mol 2017. Dus kocht ik al vrij vroeg de kaarten voor deze voorstelling maar nu was het eindelijk zover.

Scenefoto_02_Romeo_en_Julia_Fotografie_Sanne_Peper
Abe Dijkman en Diewertje Dir als Romeo en Julia, foto: Sanne Peper

We kwamen een beetje laat binnen in de Struktonfoyer waar ontmoet toneelgroep Oostpool als was begonnen. Het was leuk om de makers te horen over het hele proces van het theatermaken, er werden veel mooie dingen gezegd over de inhoud van voorstellingen. Het hele proces werd besproken, van repetitiezaal tot het einde van de voorstellingen. ”Een toneelstuk is een kind dat na de première al het huis uit gaat, in een avond maakt het de pubertijd door.” Aldus Marcus Azzini.  Nadat de voorbespreking was afgelopen ging de zaal open en liepen we naar onze plaatsen.

Ik ga niet heel veel over het verhaal vertellen, omdat het zo’n bekend verhaal is en bijna iedereen het wel kent. Daarom ga ik in deze recensie meer focussen op de verschillen en toevoegingen op het originele Shakespeare stuk. Want die verschillen zijn er zeker! Ik heb na afloop van het stuk Marcus Azzini, de regisseur van dit stuk, en Michael Muller, de acteur die graaf Parijs vertolkt, mogen interviewen. Zij wezen me op bepaalde interpretaties die ik nog niet zo eerder had gezien en die ik zeker laat terugkomen in deze recensie.

 

De trailer van Romeo en Julia waar ook een stuk van de ontmoetingsscène in zit.

Allereerst vielen de kostuums meteen op, Mattijs van Bergen heeft gekozen voor een onorthodoxe kledingstijl; namelijk mannen in rokken en jurken. Graaf Parijs verscheen in een glitter topje met een hele wijde broekrok  met lange handschoenen. Lorenzo droeg een hele grote kraag en een lange jurk waar een glitterrand onderuit kwam. Het was apart maar het had wel wat. Tevens paste de muziek,  het nummer genaamd Vintage store van Bart Rijnink, prachtig in het geheel. Het nummer is kwetsbaar en roept een mooie pijn op, precies wat paste bij de ontmoetingsscène. Het decor bestond uit een draaischijf met aan de ene kant rode en aan de andere kant blauwe artikelen en een doorzichtige plastic scheidingswand. Het geheel had geen standaard uitstraling, verre van, maar dat paste ook goed bij deze bewerking.

Eva van der Gucht als Donna, Chris Peters Tebaldo en Mirjam Stolwijk als vrouwe Capuletti, foto: Sanne Peper

Het mooie aan de ”Oostpoolversie” van Romeo en Julia vond ik dat ze erg hebben benadrukt dat Julia maar 13 jaar oud was en dat Romeo ook nog maar een puber was. Dat hebben ze onder andere gedaan door de kleding, maar ook door het hypermoderne taalgebruik (bewerking door Jan Hulst en Kasper Tarenskeen) , dat zorgt voor een jonge dynamiek in het spel. Dat vond ik zelf erg grappig en interessant. Tevens zette Diewertje Dir een hele goede, jonge, opstandige en puberale powervrouwversie van Julia neer.  Romeo (gespeeld door Abe Dijkman) was meer een dichterlijke dromer die zichzelf totaal verloor in de liefde voor Julia. Het contrast tussen de powervrouw  Julia en de dromerige Romeo vond ik erg leuk. Benvolio en Mercutio werden neergezet als de homies van Romeo, ze zijn heel contrasterend aan Romeo. Terwijl Romeo in het stuk taalgebruik heeft zoals: ”Als jij jong was en zo godvergeten pijnlijk, dodelijk, tergend, hatend, liefhebbend, fucking lodenveer, ondraaglijke lichtheid, al die shit bij elkaar verliefd was op iemand die je moest verlaten? Dan mocht je spreken.” Terwijl Mercutio ”Romeo, afterparty? Nee? Ok, fuck it man. Kom we gaan. Laat ons dönner eten.” meer als taalgebruik heeft. Dat contrast qua taalgebruik is mooi en vooral erg grappig.

       Yannick Jozefzoon als Mercutio en Bart van den Donker als Benvolio, foto: Sanne Peper

Er was een scène die heel erg mooi was, de scène waar Romeo en Julia elkaar ontmoeten. Dit was fenomenaal gespeeld, de kwetsbaarheid van het spel was zelfs op de achterste rij voelbaar. Het deed me meteen denken aan voor de eerste keer echt verliefd zijn en alle gekke en prille emoties die daarbij gepaard. Dit was op een hele goede manier weergegeven in de scène. Abe Dijkman en Diewertje Dir speelden dit goed en vooral ook kinderlijk. In deze scène was ook de complexiteit van het conflict tussen de twee families goed zichtbaar, ze verlangen hevig naar elkaar maar houden zichzelf toch tegen uit loyaliteit naar hun families. De ontmoetingsscène was ongetwijfeld de mooiste uit het hele stuk!

Scenefoto_03_Romeo_en_Julia_Fotografie_Sanne_Peper
Thomas Cammaert als Lorenzo, foto: Sanne Peper

De hele cast speelt op een verschrikkelijk hoog niveau, maar één acteur springt daar qua acteren echt bovenuit. Thomas Cammaert vertolkt de rol van Lorenzo geweldig. Lorenzo is in deze versie een wereldverbeteraar die probeert de vrede in Verona te herstellen door middel van het bouwen van een sprookjes van de gebroeders Grimm midgetgolfbaan. Thomas speelt de rol van Lorenzo geweldig, zowel de grappige en zachtere kanten van Lorenzo als de kritische weltschmertz kant van de rol. Ook al gaat het stuk voornamelijk over Romeo en Julia, de rol van Lorenzo draagt het stuk op een hele leuke en goede manier. Ik wilde graag Thomas een keer live zien spelen na zijn geweldige rol als mol in Wie is de mol? En ik moet zeggen, hij is in mijn ogen zonder twijfel een echte topacteur nadat ik zijn vertolking van Lorenzo heb gezien.

 

Scenefoto_12_Romeo_en_Julia_Fotografie_Sanne_Peper
Michael Muller als Parijs, foto: Sanne Peper

Wat ik ook een interessante twist vond aan deze versie van Romeo en Julia, was dat graaf Parijs een apenhandelaar was. Ik dacht eerst dat dat gewoon een grappige twist was aan het karakter van graaf Parijs, maar Michael Muller maakte me er attent op, in het interview wat ik met hem en Marcus Azzini deed,  dat apenhandelaar eigenlijk een metafoor was voor mensenhandelaar.

Zo had ik er nog niet eerder over na gedacht. Dat maakt de rol van graaf Parijs ineens heel erg interessant, het maakt hem een materialistische man die ”Julia wel even denkt te kopen” als mooi collectors item. Door deze diepere nieuwe lagen in de ”Oostpoolversie” van Romeo en Julia blijft het stuk geweldig en tijdloos om naar te kijken.

 

Ik vond het heel erg leuk, mooi en verhelderend om deze versie van het tijdloze Shakespeare verhaal te zien, door het zien van deze voorstelling is mijn bewondering voor Toneelgroep Oostpool alleen maar gegroeid. Oostpool heeft een fantastische draai aan een tijdloze klassieker gegeven daarom geef ik deze voorstelling een 8,5! Het was een genot om deze voorstelling met zo veel goede en jonge acteurs te mogen aanschouwen.

 

Groetjes,

Josefine

 

Uitgelichte afbeelding door: Sanne Peper

 

Advertenties

Interview met Marcus Azzini en Michael Muller

Vrijdag 16 maart ben ik naar de voorstelling Romeo en Julia geweest van Oostpool in het Chassé theater. Nadat ik contact heb gekregen met toneelgroep Oostpool na mijn recensie over Bromance vroegen ze mij of ik nog naar een productie van hun kwam dit jaar. Ik had de kaarten voor Romeo en Julia al liggen. Van het een kwam het ander en ik mocht een acteur interviewen van Romeo en Julia. Later die dag werd mij verteld dat de regisseur, Marcus Azzini, aanwezig was en wel een interview wilde geven en dat acteur, Michael Muller, die de rol van graaf Parijs vertolkt, ook geïnterviewd wilde worden. Ik moest even slikken, Marcus Azzini dat is wel een hele grote naam en Michael heeft zelfs de hoofdrol in de met een  Gouden kalf bekroonde film 170 Hz gespeeld.  Maar ik dacht: ”Ik ga het gewoon doen!” en zie hier het resultaat.

 

 

Michael Muller (foto: Suzanne Ophof) en Marcus Azzini

 

Jullie zijn hebben een versie van Romeo en Julia neergezet met erg modern taalgebruik, wat vinden jullie daarvan?

Michael: ”Deze bewerking is een middenweg dus je weet ook niet tijdens het repeteren dacht we vaak dit is niet Shakespeare meer, dit is Jan Hulst en Kasper Tarenskeen (de bewerkers van het stuk). Maar  je komt er gaandeweg achter als je de originele tekst ernaast erbij pakt dat het wel Shakespeare is. Dus in die zin in die zin is de bewerking nog redelijk dicht bij het orgineel gebleven.

Marcus:  ”Shakespeare gebruikt veel metaforen, maar niet dat zijn taalgebruik erg poëtisch is. Sommige stukken van hem zijn ook veel poëtischer, hermetischer, en veel dramatischer ook. De tragedies, de donkere verhalen zijn wat heftiger, dit is eigenlijk een romantische komedie met een dramatisch einde en daar proberen wij wat mee te doen’’

Michael: ‘’ Een romcom!’’

Het einde deed zeker iets, iedereen in het publiek vroeg zich af of het nou afgelopen was of niet.

Marcus: ‘’Hadden jullie al eerder dat het publiek zo reageerde? (vraagt hij aan Michael)

Michael: ‘’Nee, dit was de eerste keer dat er zo vroeg geklapt werd.’’

Marcus: ‘’Het publiek klapte eigenlijk eerder dan dat de bedoeling was. Dit publiek was heel enthousiast en klapte heerlijk. ‘’

Scenefoto_12_Romeo_en_Julia_Fotografie_Sanne_Peper
Michael als Graaf Parijs, foto: Sanne Peper

Michael, wat maakt de kleine rol van graaf Parijs toch interessant om te spelen?

Michael: ‘’In deze versie is graaf Parijs een apenhandelaar geworden, ik vind dat Jan en Kasper dat heel goed gedaan hebben want er komt nu in deze versie een hele nieuwe laag op de rol want dat is namelijk dat Parijs in mensen handelt. Dus indie zin koopt hij Julia alsof ze een ding is, alsof het een materiaal is. Parijs is materialistisch en wil Julia in deze versie meer ‘’bezitten’’, omdat hij aanzien wil.

Marcus: “Jan en Kasper gebruiken de absurditeit van die tijd om dat te benadrukken. ’’

 

 

Michael: ‘’Want Julia is in het stuk nog maar dertien, ze wordt gewoon meegegeven door haar moeder aan een of andere graaf.’’

Marcus: ‘’Zelfs het handelen in mensen was in die tijd heel normaal. Maar in veel producties wordt graaf Paris zelfs weggelaten wordt er alleen over hem gepraat en ik wilde deze rol juist graag behouden in het stuk.’’

Wat is jullie lievelingsscène uit het stuk?

Michael: (slaakt een zucht) ‘’ Jesus’’

Marcus: ‘’Heb je er geen?’’

Michael: ‘’Ik heb er genoeg! Mijn lievelingsscène is denk ik toch het moment dat vrouwe Capuletti aan Julia gaat vertellen dat er een mogelijke huwelijkskandidaat is. Julia reageert erg opstandig en puberaal, dat was voor mij toen ik deze scène voor het eerst las een hele andere Julia dan dat ik gewend ben. Een Julia met een mening, iemand die tegen haar moeder durft in te gaan dan in het origineel.”

img21068_39
Diewertje Dir als Julia, foto: Krista van der Niet

Zie je Julia dan meer als puberaal of als powervrouw die zegt wat ze wil?

Michael: ‘’De scène is puberaal geschreven maar ik denk dat het overkoepelende idee wel is dat Julia meer een powervrouw is in deze versie. Ik denk dat het puberale vooral een middel is om dat uit te drukken.’’

Marcus: ‘’Julia is maar dertien! Diewertje (de actrice die Julia vertolkt) heeft vaak gevraagd of ze puberaal moest spelen. Ik zei haar dan dat Julia dertien was en dan is iemand ook puberaal op zo’n leeftijd, dat is een gegeven.’’

Marcus, wat is jouw lievelingsscène?

Marcus: ‘’Ik heb net zoals Michael eigenlijk meerdere lievelingsscènes, ik heb denk ik vooral veel favoriete momenten. Ik kan erg van het moment dat Romeo aan Lorenzo gaat vertellen dat hij verliefd is genieten. Het moment van de bruiloft vind ik ook heel geestig om te zien wat  voor effect die scène op het publiek heeft. Dus ik geniet vooral momenten van het stuk en hoe het publiek daarop reageert.’’

Michael: ‘’Het is altijd mooi om te zien hoe het publiek op de ontmoetingsscène van Romeo en Julia reageert. Het is mooi om te merken dat mensen uiteindelijk echt voor dat moment komen.’’

Marcus: ‘’Dat is ook een hele leuke scène, er zit ook een heel mooi nummer bij dat speciaal voor dit stuk gecomponeerd is. Het is leuk om met zang en theater te spelen.’’

DJsX582W0AAjt3L

 

Er is in deze productie gekozen om met hele jonge acteurs te werken, schept dat een andere dynamiek?

Marcus: ‘’Ze moeten nog veel leren. Ik houd van jonge acteurs juist omdat ze heel veel kunnen leren en ik vind het mooi om mensen te zien grijpen naar iets wat verder weg van ze staat, dat je denkt: ‘’Ach die telefoon wil ik hebben, maar ik kom er net niet bij.’’ (grijpt naar de Iphone van Michael die ook op het tafeltje ligt) En dat reiken naar iets vind ik heel mooi om te zien bij jonge acteurs, vooral het werk om te grijpen. Op het moment dat het te comfortabel wordt vind ik het niet meer interessant om naar te kijken. Ik vind dat je de hele tijd moet blijven reiken naar iets wat te ver weg staat, dat vind ik heel mooi, en dat hebben jonge acteurs sowieso. Maar ze moeten nog wel heel veel leren. Ze denken dat ze al veel weten op het moment dat ze van school af komen, maar dan weten ze eigenlijk nog helemaal niets. Want ze weten nog niet wat werken inhoud. Michael loopt nu afstudeerstage maar het is toch anders als je met je diploma al op zak werkt en salaris krijgt, want dan is de verhouding weer heel anders.

De jonge acteurs moeten hard werken, maar ze groeien ook gigantisch, dat zie je vanaf het moment dat we begonnen zijn met spelen. Je ziet ze alleen maar groeien en groeien. En gelukkig groeien ‘’de drie oudjes’’ (Mirjam Stolwijk , Eva van der Gucht en Thomas Cammaert) ook mee. Thomas (vertolkt Lorenzo) moet blijven werken in zijn rol als hij zo goed en scherp wil blijven. En Eva (vertolkt Donna) heeft de humor ‘’aan haar kont hangen’’, dus op het moment dat Eva niet scherp genoeg blijft wordt de humor te comfortabel. Ik zeg altijd, je kunt de Disney versie van Donna spelen of ‘’onze versie’’ en bij de Disney versie is de humor te gemakkelijk. En als je blijft werken wordt het echt beter, mooier, spannender en gevaarlijker. Daar moet Eva elke dag naar blijven zoeken. Maar ik vind het heel leuk om met jonge acteurs te werken want we geven ze ook iets mee, het is niet alleen het werk, maar het is ook echt iets meegeven. En als het goed is zijn ze na deze productie allemaal betere acteurs.’’

Repetitiefoto_09_Romeo_en_Julia_Fotografie_Suzanne_Ophof
v.l.n.r. Eva van der Gucht, Diewertje Dir, Abe Dijkman, Thomas Cammaert, Michael Muller     foto: Suzanne Ophof

Michael kijk je hier hetzelfde tegenaan?

Michael: ‘’Ja, dat denk ik wel. Ik moet wel zeggen dat dit mijn eerste keer is dat ik met zoveel andere jonge mensen werk. Meestal kom ik in een oudere groep terecht en ben ik  meestal ook de jongste. Nu hang ik er een beetje tussenin en ben ik toch ‘’de stagiair’’. Ik kan me zeker vinden in wat Marcus zegt over het proberen te grijpen. Soms grijp je ook mis, dan ga je daarna weer dat paard op en dan probeer je de teugels weer strak te krijgen.’’

Is het moeilijk om na een slecht verlopene scène weer het podium op te gaan?

Michael: ‘’Dat is een moment balen, maar daarna moet je gewoon tegen jezelf zeggen: ‘’in de volgende scène weer strak zijn.’’

Marcus: ‘’Dat moet ook wel, want een voorstelling is niet maar één scène, maar een aaneenschakeling van scènes. Op het moment dat er eentje niet goed gaat zegt dat nog niets over de voorstelling. Zelfs als er iets mis gaat zegt dat niets over de avond’’

Michael: ‘’Ik denk dat dat ook niet alleen geldt voor de jongere acteurs, want ik zie ook Mirjam en Eva soms afkomen die dan denken ‘’Jezus, wat was dit voor scène, maar goed de volgende scène weer opnieuw proberen.’’

Marcus: ‘’ Op sommige avonden zijn er heel veel ‘’hoesters’’, zoals vanavond. Daar kunnen de acteurs heel veel last van hebben. Maar vanavond ging het zo lekker dat de acteurs de ‘’hoesters’’ links lieten liggen.

de7e5fe9-9c68-4aaf-bdd2-c2d9c72ee7ad

Marcus, je hebt al eerder Romeo over Julia geregisseerd, wat heb je uit die productie meegenomen in deze Romeo en Julia?

Marcus: ‘’’Wat ik heb meegenomen uit het regisseren van Romeo over Julia is dat ik het stuk daardoor beter ken, waardoor ik de valkuilen in dit stuk ken. Maar deze versie van Romeo en Julia is zo anders, het is een hele andere bewerking. Het is een hele andere manier om het verhaal te vertellen, de focus ligt totaal ergens anders. De weg in de twee stukken is hetzelfde, maar de uitkomst is totaal anders. Daarom heb ik eigenlijk heel weinig in het proces terug gedacht aan Romeo over Julia, want het was zo anders. Maar het had wel hetzelfde plot. Met beide voorstellingen vertellen we iets heel anders, dat is het wonder van ‘’herpertoire’’.Je kan herpertoire gebruiken om iets te vertellen en dat is jouw verhaal.’’

Michael, dit was een van de laatste voorstellingen van Romeo en Julia, wat ga hierna doen?

Michael: ‘’Ik ga nu eerst een afstudeervoorstelling doen en daarna ga ik een film draaien in Spanje, waarin ik de hoofdrol ga spelen.

Mag er al wat meer verteld worden?

Michael: ‘’(grinnikt) nou het wordt een coproductie met een Spaanse productiemaatschappij. Ik weet dat mijn tegenspeler, dus het wordt een liefdesverhaal tussen twee mannen en ik weet dat hij Bulgaars is. De film wordt Engelstalig en that’s it.

Repetitiefoto_06_Romeo_en_Julia_Fotografie_Suzanne_Ophof
Michael en Thomas Cammaert tijdens de repetities van Romeo en Julia, foto: Suzanne Ophof

Hoe bereid je je voor op een rol waar je zo weinig informatie over krijgt?

Michael: ‘’Ik ken toevallig de regisseur al een beetje, dus ik vertrouw erop dat wat hij schrijft goed wordt. Eigenlijk heb ik op blind vertrouwen ja gezegd onder de voorwaarde dat ik het stuk mag lezen zodra hij het af heeft en daarna mijn keuze mag maken.’’

Kun je wat meer over je afstudeervoorstelling vertellen?

Michael: ’’We worden geregisseerd door Maria Kraakman, die veel met Marcus heeft gewerkt. Ze is een hele goede actrice! (wat hij nog een keer benadrukt door de zin in de dictafoon te herhalen)  We zijn nog stukken aan het lezen, we hebben net god van de slachting (Yasmina Reza), Who’s Afraid of Virginia Woolf? en Seascape (Edward Albee) gelezen. Maandag lezen we het laatste stuk en daarna hakken we de knoop door. ‘’

Heb je een voorkeur voor een stuk?

Michael: ‘’We zijn met vier mannen, het lijkt me in die setting heel erg interessant om Who’s afraid of Virginia Woolf? te spelen. Vooral omdat het stuk origineel gespeeld wordt door twee mannen en vrouwen en ik ben heel benieuwd hoe wij dat dan zouden gaan doen.’’

Ik vond het verschrikkelijk mooi en leuk om Marcus en Michael te mogen interviewen. Het was heel erg leuk omdat ze dingen vertelden over de voorstelling die ik zo nog niet had bekeken, zoals dat de apenhandelaar die graaf Parijs is een metafoor is voor een mensenhandelaar, dat vind ik heel erg gaaf om achter te komen. Ik vond Marcus en Michael mooie mensen die een gaaf vak uitoefenen waar ze beide erg goed in zijn, en ik ben heel erg dankbaar dat ik hen mocht interviewen. Ik kijk er naar uit om naar de nieuwe producties te gaan kijken van Marcus en Michael!

 Groetjes,

Josefine

De uitgelichte afbeelding is door Suzanne Ophof

 

 

 

 

 

 

 

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: