Gewoon vrienden

Joris komt maar niet los van zijn ouderlijk huis in Almere. Yad keert er juist met hangende pootjes naar terug. Deze twintigers lijken voor elkaar gemaakt. Maar voor ze zich kunnen overgeven aan de liefde, moeten ze nog het één en ander rechttrekken met hun moeders.

Gewoon_Vrienden_widescreen-1517401869
Joris (Stradowski) en Yad (Mardo), foto: NPO

Yad (Majd Mardo) heeft geprobeerd om geneeskunde te studeren, maar door zijn voorliefde voor het Amsterdamse nachtleven bakt hij daar niet veel van. Hij wordt door zijn ouders terug naar huis gehaald en moet maar een baantje gaan zoeken. Hij vindt een baan in de thuiszorg, hij poetst bij een oudere vrouw in huis. Deze oudere vrouw is een echte ras Amsterdammer, en ze kunnen het dan ook meteen goed met elkaar vinden. Yad is een ruimdenkende jongen, die uit een strenge Syrische familie komt, zijn moeder kun je beschouwen als een lichtelijke ”tijgermoeder”. Ze wil het liefst dat Yad een goede studie gaat doen en in het perfecte plaatje past. Maar in werkelijkheid is Yad een alternatieveling en homoseksueel.

”De hele wereld is een klotezooi, maar we moeten wel blijven lachen!” Ans (de oma van Joris)

De dame waar Yad het huis van poetst is Ans, een verschrikkelijk lief mens. Ans is tevens ook de oma van Joris (Josha Stradowski), een homoseksuele jonge die het slecht kan vinden met zijn moeder. Joris worstelt vooral met zijn vaders dood, die overleed toen Joris 11 jaar oud was. Zijn moeder praat niet veel over haar overspelige overleden echtgenoot. Het gezin is daardoor wat verbitterd en Joris zit in de knoop met zichzelf. Hij heeft een harde persoonlijkheid naar mijn mening, die Stradowski goed tot uiting brengt. Joris woont nog thuis en weekt juist los van zijn moeder en krijgt een wat zachtere ersoonlijkheid door het omgaan en de relatie met Yad.

”Liefde laat zich niet sturen, liefde stuurt jou.” Ans

Terwijl Yad juist weer na zijn grote avontuur in Amsterdam en zijn geneeskunde fiasco terug naar huis komt en opnieuw zijn draai binnen het gezin moet vinden. Ik vind die tegenstelling van Yad en Joris goed gedaan. Het is leuk om zo veel verandering van Joris’ persoonlijkheid te zien in de film. Verder vond ik de shots, die veel met behulp van drones zijn gemaakt erg mooi en pasten goed in de film.

180305_FILM1_9163A22527FA8CCFC1258242004D8EEC
foto: NPO

 

Het einde vond ik mooi, Joris krijgt eindelijk de sleutel van de opslag van zijn vaders spullen, waar hij een homevideo van zijn ouders in gelukkige tijden ziet. Yad komt dan aan lopen, omdat hij beseft dat hij een grote fout heeft gemaakt om Joris weg te duwen. Het komt toch weer goed tussen de tortelduifjes. In een van de laatste scènes zien we Joris, Yad en Ans zien lopen over de Amsterdamse grachten. Ze hebben een supriseparty in een snackbar geregeld, Ans is helemaal blij met het feit dat haar familie er is voor haar verjaardag en ze zonder poespas gewoon broodjes kroket serveren. In de laatste scène zien we Joris die een tattoo laat zetten met zijn vaders as erin en hoe uiteindelijk de as wordt uitgestrooid.

Gewoon_Vrienden_Nederlandse_gay_romcom.png-wqnl-rszd
Foto: NPO

Josha Stradowski, die ik eerder heb gezien in Bromance, vond ik een vergelijkbaar personage en spel vertonen. Hard karakter en een strakke speelstijl, maar gelang de film het einde nadert zie je oook mooi dat Josha ook de zachtere persoonlijkheden goed kan spelen. Majd Mardo, die ik eerder in Jihad de voorstelling bewonderde, zette een hele goede en flamboyante Yad neer. De twee acteurs bewijzen nogmaals in deze film dat ze heel goed kunnen spelen.

Ik vond het een mooi film, omdat de film ons weer eens heel duidelijk laat zien dat liefde en persoonlijke problemen een universeel thema in het leven zijn. Het laat ons de verhoudingen goed zien binnen families, die er scheef kunnen zijn, maar toch weer kunnen opbloeien. Door deze thematiek vond ik het een goede film en geef ik de film  een 6,7 .

 

Groetjes,

Josefine

 

*de uitgelichte foto is tevens van NPO

Advertenties

NPO telefilms

Er komen weer nieuwe telefilms op NPO3! Ik heb al een paar telefilms van vorig jaar gezien, maar deze keer ga ik echt fanatiek kijken. Ik ben van plan om ze voor jullie te recenseren. Ik hoop mooie films te gaan zien, met meer inhoud dan de ”standaard Nederlandse romcom”. Ben je nou nieuwsgierig geworden? Hier zijn de zes films die de komende komende zes weken op de Nederlandse beeldbuis worden uitgezonden:

 

Telefilm_factsheet_Hadiah_Tromp-1517841541

Aan boord van het marinefregat heerst een gedisciplineerde regime vol regels, waar de wispelturige Hadiah maar moeilijk kan aarden. Bovendien heeft ze constant aanvaringen met haar meerderen, onder anderen met de aantrekkelijke, maar strenge sergeant- majoor Paul Borremans.

Wie: Erik de Bruyn (regie) Chloé Leenheer, Valentijn Benard, Jacqueline Blom en Peter Heerschop.
Waar: De marine.
Waarom:De marine was een serieuze zaak, totdat Hadiah Tromp aan boord kwam.

 

Telefilm_factsheet_Lost_found-1517841539

Lucas is in de paar jaar na zijn succesvolle debuut als schrijver veranderd in een parodie op zichzelf. Als hij in Berlijn tot zijn stomme verbazing de oude reisliefde die hem ooit afwees tegenkomt, besluit Lucas dat dit zijn grote kans is.

Wie: Nicole van Kilsdonk (regie), Johan Fretz (scenario), Bram Suijker, Hannah Hoekstra & Hajo Bruins.
Waar: Berlijn.
Waarom: “Hoewel het verhaal pure fictie is, ligt het op sommige vlakken dicht tegen Johan Fretz aan en dat maakt het voelbaar en herkenbaar”, aldus Nicole van Kalsdonk.

 

Telefilm_factsheet_Gelukzoeker-1517841539

Een knap meisje, een aantrekkelijke jongen, langs verschillende wegen op een dood punt aangekomen, met allebei een ongewis pad naar de toekomst. Hun kansen worden kleiner naarmate Groningen wegzakt en de weerzin over gelukzoekers aanzwelt.

Wie: Hanro Smitsman (regie), David Elsendoorn, Jouman Fattal, Marius Mensink & Peter Boven.
Waar: Het Groningse platteland.
Waarom: “Een romantische komedie die zowel het verstand, het gevoel, als de lachspieren en de onderbuik prikkelt”, aldus Hanro Smitsman.

 

Telefilm_factsheet_Gewoon_Vrienden-1517841538

Yads hoogopgeleide moeder Maryam is faliekant tegen ‘white trash’ en zal Joris ongetwijfeld bij dat ‘uitschot’ indelen. Joris’ moeder Simone is ook niet enthousiast over haar zoons love interest: een jongen met wortels ver over de landsgrenzen, dat kan niet veel goeds opleveren. Beide jongens moeten eerst hun eigen leven op de rit krijgen en los van elkaar het gevecht met hun moeders aangaan.

Wie: Ellen Smit (regie), Majd Mardo, Josha Stradowski, Jenny Arean, Tanja Jess en Melody Klaver.

Waar: Almere en Amsterdam.

 

Telefilm_factsheet_Get_Lost_-1517841537

Fem heeft eindelijk wat ze wil: vrijheid. Maar ook dat heeft zijn keerzijde, want wat heb je eigenlijk aan al die vrijblijvendheid?

Wie: Mirjam de With (regie), Anna Raadsveld, Willem Voogd, Set Sjöstrand, Charlie-Chan Dagelet en Gil Cohen.
Waar: Amsterdam.
Waarom: “You’re 99.7% sure a road-trip would fix everything”, aldus Mirjam de With.

 

Telefilm_factsheet_Billy-1517841540

Billy overvleugelt Gerard al jaren zowel binnen als buiten het theater.Wanneer Gerard verliefd wordt op zijn zorgzame nieuwe buurvrouw, beseft Gerard dat het echt de hoogste tijd wordt dat hij zijn eigen leven weer in eigen hand neemt. Daar is Billy het echter totaal niet mee eens.

wie: Theo Maassen (regie en scenario), Sander van Opzeeland (scenario), Bruno vanden Broecke, Ellen Parren, Ruben van der Meer en vele Nederlandse comedians.
Waarom: “Alle politiek incorrecte, vrouwonvriendelijke en racistische gedachtes die wij netjes wegfilteren puntert Billy zo hard als hij kan op doel”, aldus Theo Maassen.

bron: NPO

groetjes,

Josefine

 

Kinderen van Judas door toneelgroep Oostpool

Een tijd geleden heb ik samen met mijn moeder kaarten besteld voor kinderen van Judas van toneelgroep Oostpool. De voorstelling was op 25 november, in het Chassé theater in Breda. Maar helaas had mijn moeder niet goed in haar agenda gekeken te hebben en had ze toch een dubbele afspraak. Dus ben ik met een vriendin gegaan.

 

 

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_11
Majd Mardo & Yves Vermeulen

 

Ik was zo benieuwd naar deze voorstelling omdat ik acteur Majd Mardo al sinds dat ik Jihad de voorstelling heb gezien volg. Ik vind hem een boeiend persoon omdat hij een hele open en blije uitstraling heeft. Hij heeft iets kinderlijks over zich dat hij in sommige van zijn rollen mee neemt, daar kijk ik graag naar. Afgezien van Majd vond ik het ook een boeiend idee om over na te denken. Of vampiers nou wel of niet bestaan.

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_5
Vincent van der Valk & Judith van den Berg

Eenmaal in de zaal begon ik er lichtelijk spijt van te krijgen dat ik plaatsen zo dichtbij het podium had gekozen, de tweede rij nog wel. Ik voelde al meteen aan dat er iets met het publiek zou gaan gebeuren. Toen de lichten werden gedimd kwam er een vampier op die moppen begon te tappen zoals: ” wie is leuker een vampier of een geest? Antwoord: een geest want die is geestig.” Er zat iemand op de eerste rij die een paar keer een foto maakte, de acteur vroeg al meerdere malen of ze daarmee wilde stoppen. Een man schuin achter ons begon ook echt geïrriteerd op haar te reageren en zei ook zelfs: ”dat doe je toch niet?” . Toe de fotosmakende vrouw door de vampier van haar plek af werd gesleurd en leeg werd gedronken begon de voorstelling pas goed en wel.

 

”Het leven van een vampier gaat niet altijd over rozen. Vampier Tristan zit al 70 jaar tegen een burn-out aan. Hij kan het eeuwige leven niet meer aan. Zijn vampiervrienden willen hem weer op het juiste pad krijgen. Ze beginnen met het naspelen van gewone mensen, van Thuisbezorgd bezorger tot Nordic walker. Uiteindelijk weet niemand nog waar normaal zijn begint en ‘fantasy’ ophoudt en komt er een onvoorstelbare waarheid aan het zonlicht.

Met zijn spelers daalt regisseur Jeroen De Man af naar de schaduwwereld en brengt een even mysterieus als komisch universum op het toneel. Hij mengt Southpark-humor met 19e eeuwse romantiek en fantasy-filmcitaten. Kinderen van Judas is een ode aan de onbegrensde menselijke verbeelding. Jeroen De Man: “fantasieverhalen maken mijn leven mooier. Ik weet dat ze niet echt zijn, maar toch ontleen ik er een waarheid aan. In Kinderen van Judas proberen fictieve figuren juist die paradox te doorgronden en falen daar hopeloos in.”

regie Jeroen De Man | met Judith van den Berg, Majd Mardo, Lisa Schamlé, Betty Schuurman, Joris Smit, Yves Vermeulen en Vincent van der Valk

bron

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_2.jpg

De toch wel lichtdepressieve vampier Tristan kwam op en begon aan een medley aan de piano, waarbij hij steeds weer bij nummers uit kwam (zoals feel van Robbie Williams) die hem ergerde omdat ze van toepassing waren op zijn gemoedstoestand of het zijn van vampier. Ik vond dat zelf een erg grappig stuk van het toneelstuk. Later kwam er nog een speler bij, de prins, waarvan de lusteloze vampiers weer inspiratie en richting hoopten te krijgen, wat niet echt gebeurde. Iedere vampier kreeg een cadeau van de prins, wat uitmondde in een verhaal over een vijgentak. Een van de vampiers (het personage van Mardo) begon het verhaal over de vijgentak, dat Jezus een keer boos was geworden dat er een vijg geen vruchten droeg, terwijl het helemaal niet het seizoen was voor vijgen. Dat was het moment waarop Judas besefte dat Jezus ook maar eens mens van vlees en bloed was. Het personage van Mardo werkte in een bordeel, waar Jezus en Judas vaste klant waren en waar zij de heilige drie-eenheid waren. Dat vond ik wel een bijzondere wending. Achteraf bleek de tak van de parkeerplaats geraapt te zijn bij gebrek aan een cadeau, en van de verste verte geen vijgentak te zijn.

 

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_6.jpg
Een doodgebeten Majd door Judith van den Berg Foto: Sanne Peper

 

Het was een voorstelling waarin verhalen zonder moraal werden verteld, mensen naakt over het podium renden en andere zeer artistieke vertoningen. Het is in mijn optiek voor mijn schedeltje iets te abstract geweest. Ik kwam niet voor niet de zaal uit met de gedachte: ”Waar heb ik nou de afgelopen twee uur naar zitten kijken? ” Pas toen ik wat samenvattingen had gelezen vielen de losse puzzelstukjes wat meer op zijn plaats. Ik kan me dan ook wel in deze recensie vinden: NRC-“Surrealistische gekte”

 

 

 

Ik heb van deze voorstelling genoten, maar heb ook echt in de zaal gezeten met grote vraagtekens boven mijn hoofd. Ik ben er nog steeds niet achter wat de acteurs met sommige scènes wilden bereiken, maar het zou geen kunst zijn als de gedachte af en toe zou zijn dat je er niet altijd wat achter moet zoeken. Ik geef deze voorstelling een 6,5 omdat het een voorstelling is die je echt moet liggen om ervan te kunnen genieten. Ik heb de voorstelling bezocht, dat was leuk en ik heb er van genoten, maar een tweede keer zou voor mij niet hoeven.

Groetjes,

Josefine

 

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: