Interview met Lykele Muus

Toen ik de kaartjes kocht voor dansen met de vijand trok ik mijn stoute schoenen aan. Ik vroeg Lykele Muus of ik hem mocht interviewen en verrassend genoeg kwam daar een ja op! Lykele had ik al eerder gezien in Missie aarde en Weg van jou, maar ik begon hem pas echt te bewonderen over zijn open brief tegen seksuele intimidatie in de toneelwereld. Toen ik die brief ”Zweinstein” las dacht ik: ”Kijk, deze acteur gaat gewoon tegen stroom in met een eigen geluid.” Dat vond ik heel tof. 

Ik zat in de foyer van theater De leest in Waalwijk te wachten, toen Lykele naar me toe liep. ”Een minuutje, ik zet even mijn eten in de magnetron.” Waarna hij terugkwam met een bak zelfgemaakte spinaziespaghetti. Toen we eenmaal aan het kleine tafeltje in de foyer zaten begon het interview. waarna Lykele meteen zegt dat ik hem mag tutoyeren, ”Laten we het vooral informeel houden” aldus Lykele.

Leeswaarschuwing: Dit zou mogelijk een onsamenhangend interview kunnen zijn.

Selectie-Dansen-met-de-Vijand-2018-080-2560x1703
Foto: Janke Dekker Producties

 

Waarom is 70 jaar nadat de tweede wereldoorlog zich heeft afgespeeld dit thema nog steeds een actueel thema?

L: ”Ik denk omdat we nog steeds niet helemaal begrijpen hoe deze wereldoorlog gebeurd is, dus voor een groot gedeelte zijn de verhalen die zich daar afspelen nieuw. Het is niet perse dat alles over de tweede wereldoorlog gaat, het gaat over goed of kwaad. Of over hoe zoiets heeft kunnen gebeuren. We zeggen dat Dansen met de vijand over de tweede wereldoorlog gaat, maar het gaat meer over de vraag: wat als goed en kwaad wegvalt? Wat is nog goed en kwaad precies? Tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog doe je iets wat niet ok is, is dat dan nog slecht? Dus in Dansen met de vijand is de tweede wereldoorlog meer het decor of achtergrond.”

Dus het gaat meer over wie jij zelf als mensen bent en keuzes maakt in bepaalde situaties?

L: ”Ja, en dan is de tweede wereldoorlog is denk ik nog steeds de meest onbegrijpelijke periode uit de wereldgeschiedenis. Het is heel makkelijk om tegen die achtergrond dat soort vragen te stellen die je normaal in een huiskamerdrama niet zo snel zou kunnen oproepen.”

d2ff41_6aa2b1c935f74ae082e3fc69878f3bd3~mv2
Foto: LINDA

Zou het voor jou interessant zijn om een huiskamerdrama met zulke thematiek te schrijven?

L:”Dat vind ook wel interessant maar op de een of andere manier is dat in Nederland toch niet zo makkelijk te realiseren.”

Welke wijsheid haal jij zelf uit deze voorstelling?

L:” Er zitten wel een paar levenslessen in die voor mij waardevol zijn. Dat je nooit moet oordelen over andere mensen, want je weet echt nooit wat iemand heeft meegemaakt of wat eronder zit. Tenminste, dat je nooit zomaar moet oordelen. Ook heb ik er als wijsheid uitgehaald dat het weinig zin heeft om leefregels te hanteren, dat je zegt dit is hoe het leven moet en dit is goed en dit is fout, en dat je jezelf daarin beperkt in wat je doet.

Leer je dat ook niet van het leven, dat dingen altijd anders gaan?

L:”Ja, tuurlijk ook. natuurlijk leer je dat ook van het leven, dat is wat in deze voorstelling in ander halfuur ook wel naar voren komt.”

In dansen met de vijand speel je veel verschillende rollen, van SS’er tot de neef van tante Roosje, hoe bereid je je op zo veel verschillende rollen voor?

L: ”Als het goed is zit zitten alle antwoorden in de tekst, dus in hoe iemand praat en wat je moet zeggen dat maakt al meteen karakter. Als iets goed is geschreven hoef je daar niet zo over na te denken. Dan ben je gewoon automatisch een personage, al je op een goede manier zegt wat er staat. ”

”Erik in Soldaat van oranje was heel gaaf on te doen, je mag schieten, je mag alles doen wat je als jongen graag zou willen doen, behalve voetballen. Het enige wat je niet doet is een omhaal en een winnende scoren.”

Maar je hebt wel steeds dezelfde kleding aan en sta je voor hetzelfde decor, is dan niet moeilijk? Als je een SS’er speelt in het stuk heb je geen uniform aan.

L:”Maar in theater is dat dan weer anders dan in een musical en film, en bijvoorbeeld in Soldaat van Oranje moet alles er echt uit zien. Maar als je in het theater zegt dat je de koning van Napels bent, dan gelooft iedereen in de zaal dat je de koning van Napels bent. En als je je dan omdraait op het toneel en zegt dat je een aap bent, dan vinden ze dat ook prima. Die code moet je goed hebben in het theater, het moet wel kloppen. Maar je kan in principe wel een code installeren waarin het publiek overal in mee kan gaan. Je kan een kind, een vrouw of een stervende bejaarde spelen, als de tekst maar klopt.”

Soldaat van Oranje -De Musical- (foto: Joris van Bennekom, fotog
Lykele als Erik Hazelhoff Roelfzema in Soldaat van Oranje

Je hebt het nu over verschillende rollen, maar is er een rol die je nog heel graag zou willen spelen?

L:”Erik in Soldaat van oranje was heel gaaf on te doen, je mag schieten, je mag alles doen wat je als jongen graag zou willen doen, behalve voetballen. Het enige wat je niet doet is een omhaal en een winnende scoren. Maar ik weet niet of er nu een rol zou zijn die ik nog graag zou willen spelen. Het is vooral leuk om iets te spelen wat je goed ligt, maar het is vooral leuk om in een mooie voorstelling te staan. Dat kan als een slechterik zijn of als de charmeur, dat maakt dan niet zo heel veel meer uit denk ik. Als je in een slecht stuk staat dan kan je alsnog een hele mooie hoofdrol hebben maar dan is het verschrikkelijk om te doen. ”

En dan krijg je ook verschrikkelijke recensies die je helemaal niet wil!

L:” Dat maakt niet zo heel veel uit dat is dan voor de producent weer heel vervelend. Voor hun, of voor de verkoop van de voorstelling is dat wel kut ja.”

Ik hoop dat ik hierover wel een mooie recensie kan schrijven.

L:” Dit is een hele simpele voorstelling, in de zin van dat het heel klein is. We zijn met zijn drieën en de voorstelling duurt niet zo lang en het is een compact verhaal. Maar je moet zelf maar gaan kijken. Ik vind het een leuke voorstelling, als het niet goed was zou ik het ook zeggen. Ik stond hiervoor in een voorstelling die echt niet goed was. Dan vind ik het ook niet erg dat je een recensie krijgt die dat bevestigd.”

linette walraven
Foto: Linette Raven

Je bent wat dat betreft wel een integer persoon?

L:” Ik vind bijvoorbeeld na een première zeggen mensen dat ze het echt fantastisch vonden, dat kan bijna niet in Nederland. Als ik naar een voorstelling ga die ik niet goed vond, dan probeer ik aardig te zeggen: ”Ik vond het niet zo goed.” Niet dat ik dan zeg: ”wat kut” of ”wat was je slecht”, een beetje politiek correct. Ik vind wel dat we eerlijk naar elkaar moeten blijven, anders denken mensen dat alles wat ze doen geweldig is. En dan krijg je een cultuur waarbij iedereen elkaar de hele tijd maar op de schouder klopt, terwijl je best streng mag zijn voor elkaar. En ik weet  niet of dat dan integer is, maar als het over werk gaat moet je wel gewoon nadenken over wat je hebt gezien en wat je daarvan vindt. Dat is wel belangrijk.”

Dus kritisch blijven over de dingen die je ziet?

L: ” Ja en vooral naar collega’s toe. Dat er überhaupt gerecenseerd wordt is al hartstikke fijn. Soms zit daar wel een recensie tussen waarbij de recensent het stuk echt niet heeft begrepen en dat is gewoon heel jammer, maar dan nog moet je naar jezelf kijken en denken ”’misschien heb ik wel iets verkeerd gedaan”, ”misschien was het wel moeilijk”.’’

Speel je liever the good of the bad guy?

L:”Ik denk niet dat ik echt een voorkeur heb. Als het materiaal goed is maakt dat niet zo heel veel uit, dan is spelen gewoon spelen. Je verplaatst je toch in een andere rol, dus in wat voor karakter dat is maakt eigenlijk niet uit. Het gaat meer over hoe je die rol invult. Ik heb eerder een voorkeur voor een bepaalde stijl of toon van spelen dan voor en bepaald personage. Ik zou bijvoorbeeld niet in een klucht willen spelen, dat vind ik niet leuk, kan dat ik niet zo goed, dat vind ik stom.

Waarom is een klucht stom?

L:”Ik kan me daar niet toe zetten. Ik vind het ouderwets, en ik geef er de voorkeur aan om mensen van vlees en bloed te spelen en niet een clown. Ik vind het moeilijker om een typetje te spelen. Gewoon een beetje gek doen vind ik moeilijker dan echt een mens spelen.”

d2ff41_2ef0d2ba74ce2baf31d156e25f26f9ae
Lykele in King Lear

And now for something completely different, je bent ook bezig met het schrijven van je tweede boek. Mag je daar al iets over loslaten?

L:”Ja, zeker wel! Het boek heet We doen wat we kunnen, en het gaat over twee gezinnen. De gezinnen zijn bevriend met elkaar en hebben elk een dochter.”

Grijp je daarmee terug naar je eigen situatie?

L:” Nou, een beetje wel. Het gaat eigenlijk een beetje over ouderschap. Het is wel puur fictie, maar het is wel een thema wat ik erg belangrijk vind. (Maar even terug naar het boek.) De twee gezinnen hebben samen een vakantiehuis, en tijdens een gezamenlijke vakantie krijgen de twee meisjes een ongeluk. Het ene meisje breekt haar schedel, komt in coma terecht en komt er waarschijnlijk nooit meer uit. Het is allemaal heel heftig (zegt hij op een nonchalante toon). Het andere meisje heeft helemaal niets, maar per toeval ontdekken zij dat ze een hartkwaal heeft, en daardoor een donorhart nodig heeft. Het hart van het andere meisje is daar uitermate voor geschikt. Dus de ouders staan voor een dilemma. Trekken ze de stekker eruit bij de een en redden ze de ander? Het is een dilemma omdat er een kleine kans is dat het comateuze meisje toch nog wakker wordt en herstelt, die kans is miniem. Maar of ze aan die hoop vasthouden ga ik natuurlijk niet zeggen! Ik ga niet spoileren. Het boek is bijna af en ik denk dat het volgend jaar ergens uitkomt, in het najaar of in het voorjaar.”

Wel hele zware thematiek

L:” Ja, als je het zo zegt wel. Maar toch moet je er om kunnen lachen en het moet ontroerend zijn. Er zijn boeken die over incest gaan waar je toch heel hard om kunt lachen. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Een voorstelling over de oorlog kan ook heel grappig zijn. Een paradox werkt heel sterk, dat zoek je altijd op in drama en in literatuur. Dat contrast tussen lichtheid en ernst, dat werkt heel goed. Dansen met de vijand gaat over dansen in de oorlog, dat contrast zit er letterlijk in. Dat is zo groot, het contrast is bijna niet groter denkbaar. Dat contrast vinden mensen ”lekker”.”

d2ff41_6ef79afd49b9116804d261b79dc78f36
foto: Leoni Ravestein

 

12 mei is de tournee van Dansen met de vijand voorbij, wat ga je daarna doen?

L:” Ik moet wel mijn boek afmaken voor de zomer, en ik ben film aan het schrijven. En ik ben veel andere dingen aan het schrijven. Verder loopt het allemaal zo snel en zo kort. Ik had me een paar jaar geleden voorgenomen om niet te veel theater meer te doen, omdat ik paar hele lange en vervelende tournees heb gedaan. Daarna dacht ik ”ik wil alleen nog maar kleine projecten doen’’ en ik heb er net twee gedaan. Dus nu wil ik weer even wat meer televisie gaan doen. Je kunt nooit zo ver vooruit kijken, er zitten soms maar een paar dagen tussen.”

Toen ik je open brief zweinstein las, over seksuele intimidatie in de toneelwereld dacht ik: ”Die heeft echt wat te zeggen.”

L:” Het is zo kut en verschrikkelijk, maar gelukkig gebeuren er een hoop goede dingen.”

Je belooft in de brief om voor vrouwen die seksueel geïntimideerd worden op te staan, is dat al een keer voorgekomen?

L:”Het is gelukkig bijna niet meer nodig, tenminste, tuurlijk is het wel nodig. Ik kan niet zomaar een voorbeeld opnoemen dat er al zo’n voorval is geweest. Maar je merkt wel Maar je merkt dat mannen nu gaan klagen onder het mom van ”nu kun je niks meer” of  ”’je mag niks meer”. Ik had laatst een gesprek met twee gasten die vonden dat ze verdrukt werden en hadden het over de ”remancipatie”. Dan wordt ik wel fel en probeer ik aan ze uit te leggen ”’je moet even je bek houden, je hebt geen recht van spreken”, daar kan ik wel heel boos om worden. Maar er komt wel een soort bewustzijn wat er langzaam in sijpelt en dat is denk ik al de helft. Dat kan denk ik nog wel meer. Er is iets heel erg scheef gegroeid door de eeuwen heen, wat niet zo makkelijk weer om te draaien is. Dat is een heel lang proces, maar het begin is er wel. Ik denk dat het ooit wat gelijker wordt als het bewustzijn groeit. Dan wordt het denk ik ooit wel gelijker.”

 

hoimomdlkewf
Ik en Lykele na de Voorstelling Dansen met de vijand

Moet de wereld gelijk zijn?

L:” Nee, zeker niet. Er is een heel duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen en dat is ook allemaal prima. maar het gaat dan niet alleen over geslacht maar ook over macht. Een groot gedeelte van die #metoo dingen gaat ook over macht. Ik heb heel veel met Job Gosschalk samengewerkt en dat gaat helemaal niet over mannen en vrouwen, maar het gaat over macht. Weinstein ging voor een groot deel over macht. Het is eerder machtsmisbruik dan seksueel misbruik, dat gaat door de geslachten heen.

Als laatste vraag, wat kan ik doen om beter te interviewen?

L:” Ik weet het niet zo goed, dat hangt van je insteek af. Wil je dat iemand interessante dingen zegt of wil je dat iemand prikkelende dingen zegt? Wil je bij iemand iets loskrijgen? Of wil je gewoon een goed gesprek over theater? Dan moet je volgens mij gewoon goed praten en goed luister, dat is volgens mij het belangrijkste. Als je wil weten heeft hij alweer een nieuwe vrouw, als je in de roddeljournalistiek zit heb je sowieso een andere insteek.”

Ik wil Lykele heel erg bedanken voor zijn openheid en het leuke gesprek dat ik met hem heb gehad. Ik heb er veel van geleerd en dat vond ik heel erg leuk. Het was een gesprek waarin ik scherp moest blijven en dat is tof om te merken. Ik hoop veel in de toekomst veel van Lykele en de dingen die hij maakt te gaan horen, zoals zijn tweede boek:” We doen wat we kunnen.”

 

Groetjes,

Josefine

 

Advertenties

Recensie: Dansen met de vijand van Janke Dekker Producties

Paul Glaser heeft aan zijn vaders kant van de familie maar één ander familielid dan zijn vader, zijn tante Roosje. Roosje woont in Zweden, want ze is met een Zweedse man getrouwd, daarom ziet Paul haart ook niet. Het enige wat hij weet is dat hij Joods is en dat zijn opa en oma dood zijn. Nooit eerder heeft Paul echt nagedacht over zijn herkomst en zijn familie, tot hij Auschwitz-Birkenau bezoekt waar hij een schokkende ontdekking doet. Er staan stapels met koffers en op één koffer staat de naam Glaser en het land Holland. Dat zet Paul aan het denken en hij zoekt contact met tante Roosje in Stockholm, die hem aanvankelijk helemaal niet wil spreken. Ze heeft gezworen om nooit meer over de oorlog te praten en hoe zij danste met de vijand om de concentratiekampen te overleven.

26apr_Dansen-met-de-Vijand-2018-067-800x532 John, de vader van Paul, heeft zijn zus veroordeelt voor haar daden. Hij vertelde Paul alleen dat zijn tante fout was in de oorlog en verder praatte hij er niet over.De oude Roosje heeft de jonge Roosje verdrongen, ze heeft het boek van de jonge Roosje dichtgeslagen om nooit meer te openen. Maar daar brengt Paul verandering in. Ze begint steeds meer te praten over vroeger, eerst in kleine fragmenten, daarna steeds meer. De liefdes en de moeilijkheden passeren allemaal de revue vanuit Roosjes perspectief. Paul belooft zijn tante niet te zullen veroordelen en krijgt het hele verhaal te horen. Maar was tante Roosje nou echt fout? Was het niet gewoon een overlevingsstrategie?

De thematiek vind ik allereerst prachtig. De vragen wat goed en fout is, of je wel mag oordelen over het handelen van iemand en of je überhaupt bestaansrecht hebt grijpen mij erg aan. Dat wordt in deze voorstelling heel mooi en goed uitgewerkt. Het spel is van een heel hoog niveau. De rollen zijn complex en worden goed vertolkt. Truus te Selle zet een krachtige Roosje neer, die duidelijk worstelt met haar verleden. Elke keer als de oude Roosje over haar jongere versie verteld kijken de actrices elkaar aan, alsof er om toestemming wordt gevraagd om het verhaal te mogen vertellen. Hoe tante Roosje steeds losser komt naarmate het stuk vordert is zo goed gespeeld dat men het bijna niet door heeft, en dat vind ik echt heel knap. Aan het einde omhelzen de oude en de jonge Roosje elkaar, dat was zo’n ontroerend moment dat ik even een traantje moest wegpinken.

Te Selle speelt tevens ook een mannenrol die ze tevens goed neerzet. Ze speelt nog een man in het leven van de jonge Roosje, Hans, die Roosje en haar moeder uiteindelijk verraad. Als Te Selle van oude Roosje naar Hans gaat qua personage, doet ze een jasje aan. Het is verrassend om te zien hoe er met zulke kleine details nieuwe personages worden gecreëerd.

Selectie-Dansen-met-de-Vijand-2018-080-2560x1703
Valéry van Gorp en Lykele Muus, foto: Janke Dekker Producties

Roosje was een zeer flamboyante dame met een uitstraling van heb je me jou daar, en dat wordt door Valéry van Gorp heel goed gespeeld. Ze zet een krachtige en jeugdige Roosje neer met als levensmotto ”Als ze oorlog willen kunnen ze die krijgen”. Valéry danst veel in het stuk en dat doet heel goed. Je hoeft er niet aan te twijfelen of zij Roosje wel vertolkt, zij ís Roosje. Valéry speelt strak en daardoor wordt haar personage een echte powervrouw die doet waar ze voor staat. Ze gaat veel relaties aan, maar verbreekt ook weer de banden op het moment dat ze niet meer met die man wil samen zijn en gaat zelfs scheiden van haar man in de jaren 40 (wat een schande was). Op het moment dat ze geen dansles meer mag geven start ze een eigen dansschool bij haar ouders op zolder, en schrijft alle leerlingen van de dansschool van haar ex-man Leo dat ze bij haar lessen kunnen komen volgen. Want als Leo oorlog wil, dan kan hij dat krijgen. Ze is brutaal, ze weigert een ster te dragen en laat zelfs een Duitse officier een foto van haar maken met op de achtergrond het bord ”verboden voor joden”. De jonge Roosje heeft een hoog ”you go girl- gehalte” wat heel erg grappig en krachtig is. Ook al gaat deze voorstelling over de tweede wereldoorlog, zitten er toch hele luchtige stukken in die heel erg grappig zijn. Al heb je niet de tweede wereldoorlog meegemaakt, kun je je toch identificeren met de relaties en de problematiek in deze voorstelling, en dat is heel knap. Valéry van Gorp is allround heel erg goed, dat bewijst ze in dit stuk. Haar zang-, dans- en acteerkunsten zijn van een zeer hoog niveau.

Selectie-Dansen-met-de-Vijand-2018-090-2560x1703
Valéry van Gorp, Lykele Muus en Truus te Selle, foto: Janke Dekker Producties

De meeste rollen vertolkt Lykele Muus in dit stuk, van geliefden van Roosje tot haar SS kampleiding. Dit alles doet hij in dezelfde kleding, dus de kijker moet wel echt blijven opletten. Van zachtaardige man tot schreeuwende Duitser, hij zet het allemaal neer. In het begin komt hij op als Paul Glaser, en begint te vertellen over zijn tante. De speelstijl verandert van ”met een vriend aan de telefoon praten stijl” naar de hele zaal echt aanspreken en weer terug. Ik had het persoonlijk mooier gevonden als daar voor één stijl van acteren was gekozen.

26apr_Dansen-met-de-Vijand-2018-075-800x532Lykele danst ook in deze voorstelling en elke voorstelling opnieuw speelt hij weer alsof hij niet kan dansen. Maar natuurlijk  kan dat hij wel, hij speelt de mannen die met de jonge Roosje over het podium zwieren. Er zit veel verscheidenheid in karakters die hij vertolkt. Paul Glaser zet hij neer als een jonge jonge, die aanvankelijk maar niet heeft met zijn familiegeschiedenis. En later wordt hij neergezet als een serieus geïnteresseerde man. Lykele speelt tevens ook de vader van Paul, John. John en Roosje belanden nog in een ruzie met elkaar, waarin het er heftig aan toe gaat. Ze maken elkaar harde verwijten en komen tot de conclusie dat ze alle twee niet goed of fout waren. Dat moment was voor iedereen met broes en zussen herkenbaar en erg mooi. Lykele zet ook een SS’er neer die eigenlijk geen relatie mag hebben met Roosje, maar die hij wel aangaat. In zijn spel komt de strijd tussen wat je echt wil en waar je voor staat en loyaliteit terug. Al zijn rollen zet hij goed neer, hij laat een mooie balans tussen krachtig en fragiel spel zien, net als Truus te Selle. Maar wat Lykele in mij ogen wel beter had kunnen doen als voorbereiding op de rol van de Bossche Leo Crielaars is meer op zijn Brabants accent oefenen. Ik hoorde aan bepaalde woorden wel dat het een Bossche accent moest zijn, maar het nagebootste accent liet nog wel wat te wensen over. Maar je hebt wel lef als je als niet-Brabander  voor een hele zaal met Brabo’s hun accent na doet.

Selectie-Dansen-met-de-Vijand-2018-132-2560x1704
De oude Roosje wordt ten dans gevraagd door Paul en danst na jaren weer, foto: Janke Dekker Producties

Last but not least, Maurits Fondse, de muzikant van dit stuk. Maurits speelt alles zelf, tot het oorspronkelijke nummer wat onder het polygoonjournaalfragment zit, waar de echte Roosje dansend op te zien is. Maurits speelt alles heel mooi en strak, maar wel met gevoel. Dat past erg goed bij de speelstijl van Valéry van Gorp en bij de thematiek van het stuk. Maurits valt door zijn vakmanschap niet op, niet doordat hij saai is, maar omdat hij zo goed in het verhaal vermengt dat hij als een vanzelfsprekendheid vermengt met de rest van het decor.

Deze voorstelling geeft ik een 8,2 omdat ik het hele mooie en belangrijke thematiek vond die erg goed werd vertolkt. Het is een mooi verhaal wat je aan het denken zet. Het is zeker een aanrader om naartoe te gaan, maar door de af en toe wat complexere personages en nuances is dit in mijn ogen niet een voorstelling waar je als je weinig af weet van de tweede wereldoorlog en weinig toneel kijkt naar toe zou moeten gaan, want dan denk ik dat je te veel zal missen. De voorstelling daagde me uit om na te denken over levensvragen zoals of goed en fout bestaat en wat dat inhoud.  Ik heb erg van de voorstelling genoten!

Groetjes,

Josefine

kaartjes in the pocket: Dansen met de vijand

Toen ik kamp Vught bezocht was daar een tentoonstelling genaamd Dansen met de vijand, het verhaal over hoe Roosje Glaser concentratiekampen overleefde door met de vijand te dansen. Ze sprak er nooit over, tot haar neef, Paul Glaser, met haar contact opnam. Over dit wonderbaarlijke verhaal is een musical gemaakt, die nu in reprise is en ik ga er naar toe!

Ik wist wel dat er een musical van was, maar die was toen ik kamp Vught bezoch al afgelopen. Een tijdje geleden kwam ik er achter dat de musical van Janke Dekker producties in reprise was gegaan. Na wat dubben heb ik toch maar kaarten besteld.De voorstelling is naar mijn weten helemaal zoals de originele vertoning, alleen er is een gastwissel. Mike Weerts, die in de eerste opvoeringen Paul Glaser en alle andere mannenrollen heeft gespeeld is nu vervangen door de acteur Lykele Muus (schrijver van het boek Eland, en eerder te zien in Missie aarde en Soldaat van oranje).Door het gegeven dat alle mannenrollen maar door één acteur zullen worden gespeeld vind ik het een interessant stuk om naar te gaan kijken. De andere rollen worden gespeeld door Truus te Selle (bekend van de rol van Wilhelmina in Soldaat van oranje en veel meer) en Valéry van Gorp (vertolkte de jonge Fiona in de musical Shrek). Te Selle zal de rol van de oudere Roosje gaan vertolken en van Gorp de rol van de jonge Roosje.

 

Selectie-Dansen-met-de-Vijand-2018-080-2560x1703.jpg
Valéry van Gorp en Lykele Muus, foto: Janke Dekker producties

Ik heb de gave kans gekregen om een van de acteurs te interviewen, maar wie dat is ga ik nog niet verklappen… Ik ga het stuk op vrijdag 20 april zien in de Leest in Waalwijk.

 

Groetjes,

Josefine

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: