Recensie: Het Hart van Hadiah Tromp

Ze is koppig, een meisje meisje, eerlijk en denkt buiten de regeltjes om, desondanks vindt haar vader, officier Tromp dat ze net als hij bij de marine thuis hoort. Maar Hadiah heeft daar een hele eigen visie op. Maar toch doet ze wat haar vader van haar wil, ze gaat toch een opleiding volgen bij de mariniers, want de Tromps horen op zee (punt uit).

0202-600x403De film begint bij de opleiding van Hadiah, ze rent door de duinen en tijgert door het zeeweter, in de eerste scène is al meteen duidelijk dat er van intrinsieke motivatie bij haar geen sprake is. Ze doet alles wel, maar ze gaat er niet echt voor. Als de oefening afgelopen is krijgen de pupillen drie weken vakantie. Ze is eigenlijk helemaal klaar met haar opleiding, ze wil echt niet meer terug. Maar door het vreemdgaan van haar (inmiddels) ex neemt ze de impulsieve beslissing om toch op vaarstage te gaan.

Eenmaal aan boord blijkt haar leidinggevende, officier Borremans, een knappe man te zijn. Maar Hadiah kan niet goed met hem opschieten, ze vindt hem maar een ”regelneuker”. Hadiah is nooit op tijd klaar en dekt haar bed nooit net op, waardoor de rest van haar blok een lichtelijke hekel aan haar krijgt. Zij worden namelijk ook aangesproken op haar gedrag. Al snel is duidelijk dat er een romance komt tussen Hadiah en Paul Borremans, maar Borremans beroept zich steeds weer op de regels waardoor het nooit echt uit de verf komt.

 

3120-HHVHT-c-IJswater-Films-AVROTROS-600x400
Borremans spreekt Hadiah aan op haar zilverkleurige hakken

Op een dag googled ze op de term ”Paul Borremans” en vindt een filmpje waar Paul een jongen aftuigt. Op dat moment loopt een leidinggevende van Paul binnen. Paul moet voor 48 uur onvrijwillig verlof opnemen. Paul probeert daarna Hadiah nog een keer te redden uit een knokpartij tussen haar en haar blokmaatjes en probeert hij Hadiah te redden van zijn mede officier die haar aan probeert te randen. Deze pogingen worden hem niet in dank afgenomen, zeker niet omdat hij boos is op Hadiah omdat zij in het water springt om een drenkeling te redden, maar het over boord springen is tegen de regels. Als Hadiah wordt gevraagd bij het proces tegen officier Borremans of de andere officier haar aanrande zegt ze nee, dat doet ze in mijn ogen om Paul terug te pakken voor het feit dat hij haar bestrafte voor haar heldendaad. Paul is niet meer welkom op het schip en moet ervan af. Maar vlak voordat hij van het schip wordt geescorteerd verteld ze toch de waarheid en mag Borremans toch blijven. En ze spreekt eindelijk haar liefde voor hem uit en die wordt natuurlijk beantwoord…

 

26239389_317857798702868_1117232684649534167_nIk vond dat de film maar matig begon, het had een hoog ”legally blond gehalte”. Chloe Leenheer vond ik als actrice in het begin totaal niet uit de verf komen. Ze speelde echt te jong voor het verhaal, ze had zesjarige trekjes terwijl zij 21 moest spelen. De botsingen met haar vader waren zeer kinderachtig, wat ik jammer vond. Later in de film ging het kinderachtige van Hadiah af, wat de film zeer ten goede kwam.  Ik vond dat Peter Heerschop (officier Tromp) wel erg goed acteerde vanaf het begin, hij was duidelijk een weduwnaar die na de dood van zijn vrouw een beetje de koers in zijn leven was kwijtgeraakt en zich helemaal stortte op de marine om maar houvast te hebben in zijn leven. Waardoor hij dus ook erg dwingend werd naar zijn dochter. Valentijn Bernard (Paul Borrnemans) vond ik ook wel goed acteren, hij had iets mysterieus over zich, maar ook iets onzekers. Elke keer als Hadiah iets dichter bij zijn werkelijk persoonlijkheid kwam werd hij weer afstandelijk en beroepte hij zich weer op zijn taak als leidingevende van haar. Dat vond ik wel een interressant thema in de film.

Het mooie aan de personage van Hadiah vond ik dat ze (bijna) altijd eerlijk is en buiten de hokjes durft te denken. Ze denk er geen seconde over na om tegen de orders in van de boot te springen en een drenkeling te redden. Dat zijn wel hele mooie eigenschappen van haar. Maar helaas wordt ze ook vaak niet begrepen of onterrecht beschuldigd. Ze stuit op veel onbegrip en dat maakt haar personage ook wel weer interessant. Wanneer er een medemarinier tegen haar iets zegt van in de trant ”dochter van van grote officier Tromp” heeft diegene geen enkel idee hoe vervelend dat eigenlijk echt voor haar is, want haar vader is juist de persoon die haar deze opleiding heeft opgelegd. Hadiah probeert het zo goed te doen voor haar vader, maar dat lukt haar niet goed omdat ze zelf eigenlijk helemaal niet wil. Wat ik sneu vond in de film. De tegenhanger van haar vader, Hadiahs overleden moeder zorgde denk ik altijd voor het balans in het gezin. Maar dat balans is na haar dood helemaal verstoord waardoor vader Tromp ook wel erg door slaat in zijn mariniersschap. Maar aan het einde van de film groeien hij en zijn dochter toch weer wat meer naar elkaar toe, omdat hij wat meer van van zichzelf laat zien en weer echt contact maakt met zijn dochter. Dat vond ik een mooi en herkenbaar moment.

2093848Paul is een wees die veel pleeggezinnen heeft gekend, hij was naar eigen zeggeen een straatschoffie voordat hij bij de marine ging. Hij was een heethoofd die er snel op sloeg als er iets gebeurde. Het heethoofdige is er wel erg af in de film. Bij het filmpje wat uitlekt van zijn gewelddadige daad is het eerste gedeelte afgeknipt. Paul zag namelijk dat er een meisje in elkaar werd geslagen door een jongen. Hij duwde de jongen van haar af, maar de jongen begon hem toen te slaan, waarna Paul hem weer sloeg. En alleen het laatste moment stond op film. Wanneer hij twee keer Hadiah probeert te redden uit een handgemeen hoekt hij heel snel iemand neer, waarna hij meteen ”sorry sorry sorry” begint te zeggen, wat iets aandoenlijks en grappigs heeft. Paul is een onzeker persoon die zich achter de stabiliteit verschuilt die de regels en protocollen van de marine hem bieden. Maar die vastigheid verdwijnt toch wel echt zodra hij verliefd wordt op Hadiah. Je ziet hem gaandeweg de film meer vanzichzelf laten zien. Wat ik erg goed van Valentijn geacteerd vond.

3076-HHVHT-c-IJswater-Films-AVROTROS-600x400Soms kwamen er ineens stukken zang in de film voor (de moeder van Hadiah was namelijk Ska zangeres) Die stukken vond ik niet echt wat bijdragen aan de film en zorgde bij mij voor lichtelijke plaatsvervangende schaamte. Er waren wel meer stukken die ik niet echt een bijdrage vond leveren aan de film, zoals de scène dat ze met haar vriendinnen in de auto van een vriend aan het blowen is. Verder vond ik wel dat de liefde tussen Hadiah wel erg voorspelbaar was, laat ik het zo zeggen, je had er geen verrekijker voor nodig. Dat vond ik wel een beetje jammer.Ik had het juist tof gevonden als dat wat minder doorzichtig zou zijn geweest, dan had de kijker iets meer uitdaging gehad, wat ze namelijk bij de ontwikkeling van Paul wel hadden. Ik vond ook de manier hoe er onderling door de mariniers de mores werden gehandhaafd niet echt heel erg geloofwaardig, net zoals wel meer dingen in de film.

De locaties waren gaaf, het grote marineschip en het marineinstitiuut. Al viel het wel op inde reddingsscène dat de reddingsboot eerst een meter of 50 van de drenkeling verwijdert is en als Hadiah de drenkeling eenmaal vast heeft is de boot ineens 5 meter van hun vandaan. Terwijl je de boot in de tussentijd helemaal niet ziet varen. Verder waren de locaties heel echt, maar dat kan natuurlijk ook niet anders als je op een echt marineschip draait.

1608-HHVHT-c-IJswater-Films-AVROTROS-600x400De kleding was erg goed. Het waren officiële marinepakken en dat scheelt heel erg in geloofwaardigheid. Gelukkig pasten alle uniformen ook goed, wat vaak fout gaat in producties. Dus daar verdient deze film wel echt een dik pluspunt mee. Ik vind dat er goed op de details is gelet, zoals b.v. de bladen waar het eten op geserveerd werd en de spullen die in de slaapvertrekken stonden. Het enige wat is wel jammer vond was dat Hadiah in de auto na haar vaarstage haar kisten probeert aan te trekken, alleen dit blijken Dr. Martens te zijn, wat een leuk fashionitem is maar niet bij het unform van een marinier thuishoort.

Ik vond sommige stukken grappig, de blowende vriend vond ik leuk gedaan. En de overfanatieke Paul bij kolonisten was ook erg grappig. En de sorry sorry van Borremans wanneer hij weer iemand had neergehoekt en de nochalante divamomenten van Hadiah lieten mij zeker ook hardop grinniken. Het einde vond ik goed, er word gerefereerd naar het hart van een marinier, wat moedig en eerlijk en loyaal is ”Het hart van Hadiah Tromp”. Ik vond dit een goed passende en sterk einde.

Telefilm_factsheet_Hadiah_Tromp-1517841541

Ik vond het een leuke film, alleen een beetje voorspelbaar. Ik vond de film amusant en zeker niet verkeerd om naar te kijken, maar om nou te zeggen dat dit een klassieker wordt, nou nee… Omdat deze film aan de ene kant makkelijk is om te kijken, maar je ook meer dan alleen de romcom erin kan herkennen geef ik deze film een 6,7!

 

Groetjes,

Josefine

Alle foto’s die in dit stuk zijn gebruikt zijn in eigendom van IJswater producties.

Advertenties

NPO telefilms

Er komen weer nieuwe telefilms op NPO3! Ik heb al een paar telefilms van vorig jaar gezien, maar deze keer ga ik echt fanatiek kijken. Ik ben van plan om ze voor jullie te recenseren. Ik hoop mooie films te gaan zien, met meer inhoud dan de ”standaard Nederlandse romcom”. Ben je nou nieuwsgierig geworden? Hier zijn de zes films die de komende komende zes weken op de Nederlandse beeldbuis worden uitgezonden:

 

Telefilm_factsheet_Hadiah_Tromp-1517841541

Aan boord van het marinefregat heerst een gedisciplineerde regime vol regels, waar de wispelturige Hadiah maar moeilijk kan aarden. Bovendien heeft ze constant aanvaringen met haar meerderen, onder anderen met de aantrekkelijke, maar strenge sergeant- majoor Paul Borremans.

Wie: Erik de Bruyn (regie) Chloé Leenheer, Valentijn Benard, Jacqueline Blom en Peter Heerschop.
Waar: De marine.
Waarom:De marine was een serieuze zaak, totdat Hadiah Tromp aan boord kwam.

 

Telefilm_factsheet_Lost_found-1517841539

Lucas is in de paar jaar na zijn succesvolle debuut als schrijver veranderd in een parodie op zichzelf. Als hij in Berlijn tot zijn stomme verbazing de oude reisliefde die hem ooit afwees tegenkomt, besluit Lucas dat dit zijn grote kans is.

Wie: Nicole van Kilsdonk (regie), Johan Fretz (scenario), Bram Suijker, Hannah Hoekstra & Hajo Bruins.
Waar: Berlijn.
Waarom: “Hoewel het verhaal pure fictie is, ligt het op sommige vlakken dicht tegen Johan Fretz aan en dat maakt het voelbaar en herkenbaar”, aldus Nicole van Kalsdonk.

 

Telefilm_factsheet_Gelukzoeker-1517841539

Een knap meisje, een aantrekkelijke jongen, langs verschillende wegen op een dood punt aangekomen, met allebei een ongewis pad naar de toekomst. Hun kansen worden kleiner naarmate Groningen wegzakt en de weerzin over gelukzoekers aanzwelt.

Wie: Hanro Smitsman (regie), David Elsendoorn, Jouman Fattal, Marius Mensink & Peter Boven.
Waar: Het Groningse platteland.
Waarom: “Een romantische komedie die zowel het verstand, het gevoel, als de lachspieren en de onderbuik prikkelt”, aldus Hanro Smitsman.

 

Telefilm_factsheet_Gewoon_Vrienden-1517841538

Yads hoogopgeleide moeder Maryam is faliekant tegen ‘white trash’ en zal Joris ongetwijfeld bij dat ‘uitschot’ indelen. Joris’ moeder Simone is ook niet enthousiast over haar zoons love interest: een jongen met wortels ver over de landsgrenzen, dat kan niet veel goeds opleveren. Beide jongens moeten eerst hun eigen leven op de rit krijgen en los van elkaar het gevecht met hun moeders aangaan.

Wie: Ellen Smit (regie), Majd Mardo, Josha Stradowski, Jenny Arean, Tanja Jess en Melody Klaver.

Waar: Almere en Amsterdam.

 

Telefilm_factsheet_Get_Lost_-1517841537

Fem heeft eindelijk wat ze wil: vrijheid. Maar ook dat heeft zijn keerzijde, want wat heb je eigenlijk aan al die vrijblijvendheid?

Wie: Mirjam de With (regie), Anna Raadsveld, Willem Voogd, Set Sjöstrand, Charlie-Chan Dagelet en Gil Cohen.
Waar: Amsterdam.
Waarom: “You’re 99.7% sure a road-trip would fix everything”, aldus Mirjam de With.

 

Telefilm_factsheet_Billy-1517841540

Billy overvleugelt Gerard al jaren zowel binnen als buiten het theater.Wanneer Gerard verliefd wordt op zijn zorgzame nieuwe buurvrouw, beseft Gerard dat het echt de hoogste tijd wordt dat hij zijn eigen leven weer in eigen hand neemt. Daar is Billy het echter totaal niet mee eens.

wie: Theo Maassen (regie en scenario), Sander van Opzeeland (scenario), Bruno vanden Broecke, Ellen Parren, Ruben van der Meer en vele Nederlandse comedians.
Waarom: “Alle politiek incorrecte, vrouwonvriendelijke en racistische gedachtes die wij netjes wegfilteren puntert Billy zo hard als hij kan op doel”, aldus Theo Maassen.

bron: NPO

groetjes,

Josefine

 

Bromance, een echte must see!

Voor wie denkt: ”Hier heb ik niks aan, een theaterstuk kijken over homoseksualiteit.” Die heeft het compleet mis; dit is namelijk een echte must see voor alle mensen die nu op de middelbare school zitten of hem al hebben afgerond.

 

Als bonusleerling ben ik mee gegaan naar Bromance van Oostpool in het Chassé theater in Breda. Ik wilde al wel vaker mee naar een CKV voorstelling, maar nu kwam het eindelijk uit. Om één uur vandaag stapte ik in de bus richting Breda, ik werd wel een beetje raar aangekeken door alle VWO vierdeklassers. Je zag de stijgende verbazing: ”Is zij vrijwillig mee met ons? Naar het theater?” En ja dat ben ik, omdat het voor mij alleen maar een cadeautje is om naar stukken te mogen kijken. Toen we eenmaal aankwamen en ik met een CKV lerares de voorbespreking al grondig had gedaan, stapten we uit voor het Chassé. We moesten nog even wachten in de foyer en even later mochten we de zaal in. Het was de kleinste zaal, de MK2zaal, en het decor stond maar krap twee meter voor de eerste rij. Ik nam plaats op stoel 7 van rij 1 en het licht ging uit.

“Een sterke voorstelling over ontluikende homoseksualiteit, met drie fantastische jonge acteurs” | ★★★★ de Volkskrant
“De chemie tussen de drie spelers is ijzersterk en ze geven zich volledig aan hun rollen over, waardoor er ook veel lucht en humor in het drama aanwezig is.” | ★★★★ Theaterkrant

Twee jongemannen kwamen op (Leendert de Ridder en Willem Voogd) het zijn beste vrienden, en Bo (de Ridder) heeft het vooral over meisjes. Bij Bo spelen de hele voorstelling de hormonen een grote rol. Daarentegen is Tim (Voogd) een veel introverter persoon, hij doet rustig aan en praat wel mee, maar meisjes scoren is nooit echt een hoofdzaak voor hem. De rust tussen de vrienden wordt verstoord door de komst van de stadse Jonas (Josha Stradowski), hij is anders, doet anders en gaat veel vrijer om met denkbeelden. De dorpse jongens raken steeds wat meer bevriend en gaan uiteindelijk met Jonas mee op fietsvakantie naar Polen. Waar na een kus tussen Jonas en Tim de vakantierust wordt verstoord. Bo kan er heel slecht mee om gaan dat zijn beste vriend homo is.

Scenefotos_Bromance_Foto_Sanne_Peper_6
foto: Sanne Peper

Ik was bang dat het niet begrijpbaar voor mij zou worden, how wrong was I! Dit stuk is voor iedereen herkenbaar die in een dorp is opgeroeid en een middelbare school heeft overleeft of nog in de schoolbanken zit. Toen Jonas het uitmaakte met Tim herkende ik het liefdesverdriet van Tim maar al te goed in het stuk. Ik herkende de pijn en de eenzaamheid, ik wilde eigenlijk naar hem toe lopen om hem een knuffel te geven. Nee, natuurlijk heb ik dat niet gedaan, maar als ik me zo in dingen herken heeft Willem Voogd dus geweldig geacteerd. Ik voelde mee in het verstikkende fenomeen van onzekere pubers op een school en onderling. Hoe moeilijk het is om jezelf te zijn en om dat te uiten. Ik herkende me in de vriendschap van Tim en Bo en in de heftige liefde van Tim en Jonas.

Deze herkenbaarheid zal voor iedereen zijn die vrienden heeft en heeft liefgehad. Bijna iedereen dus. Deze Bromance laat ons zien dat vriendschap om wederzijds respect en acceptatie gaat en dat liefde en vooral liefdesverdriet universeel is. En bovenal dat je ook als vrienden je op een bepaalde manier van elkaar houdt, een “Bromance” dus. Ik denk dat dat de thema’s waren buiten homoseksualiteit en ”uit de kast komen” die voor mensen ook heel erg belangrijk zijn en ze aan het denken zetten. En dat doen deze drie mannen op een leuke en goede manier.

Scenefotos_Bromance_Foto_Sanne_Peper_2
Foto: Sanne Peper

De kleding vond ik erg goed gekozen, je zag meteen dat Jonas stads was. Hij had een zwarte pantalon/joggingbroek aan en een wit shirt, dat zorgde voor een goede minimalistische look. Tim had een trui, spijkerbroek en Allstars aan, wat hem meteen deed denken aan een alternatievere tiener. Bo was meer qua kleding wat meer doorsnee met zijn polo, maar dat paste ook wel bij het personage. Het warrige haar van Tim en Bo droegen bij aan een jeugdige uitstraling.

Het decor was redelijk minimalistisch, wat goed bij het stuk paste, maar het ook op sommige momenten wazig maakte. De enige attributen die gebruikt werden waren een rol duct tape, een foliedeken, een helm, een racefiets en een binnentent met de bijbehorende stokken. Het decor was verlicht met hangende Tl-buizen en er stond link een prullenbak. Er was een draaipaneel met aan de ene kant strepen (wat ook de achtergrond van de zij- en achterwand was) en aan de  andere kant een astronaut. In het midden achterin was een plexiglas wand waar de acteurs soms achter stonden, waar later een piemel op werd gemaakt met het tape. Aan de andere kant van het decor hingen twee haken, waaraan eerst de fiets, later de tent hing. Er op de voorgrond een bankje en daarachter was een soort houten balie. Het was goed dat er maar weinig decor was, het stuk was zelf al krachtig genoeg. Ik vond dat deze setting de voorstelling ook iets intiems gaf, wat ook positief was, maar ook voor sommige kijkers voor gêne zorgde.

 

Scenefotos_Bromance_Foto_Sanne_Peper_9
foto: Sanne Peper

Toen we de zaal uit kwamen baalde ik enorm. Ik hoop altijd dat er een nabespreking is. Ik ben zelf echt heel erg nieuwsgierig, wat ervoor zorgt dat ik heel veel vragen heb tijdens de stukken die ik kijk. Toen we stonden te wachten op de bus heb ik nog wat gepraat met de theaterprogrammeur van het Chassé. Erg interessant om over zijn werk te praten, even later kwamen de drie acteurs binnenwandelen. Ik vroeg meteen aan een van de leraren: ”Zal ik naar ze toe lopen, kan dat? ” Na een ja stapte ik op ze af en bedankte ze voor hun mooie acteerwerk. Ik mocht vooral geen ”u” tegen ze zeggen, dat was wel erg grappig.

Willem vertelde dat we een heel erg gereserveerd publiek waren, toen ik vroeg aan hem of dat voor onzekerheid zorgde zei hij meteen ja en begon een beetje te blozen. Ik snap het wel, veel leerlingen wisten zich ook geen houding te geven tijdens de zoenscènes, toen de voorstelling klaar was klapte niemand tot een van de acteurs zei: ”Het is klaar jullie mogen nu wel klappen hoor!” Ik snap dat dat wel voor onzekerheid kan zorgen, maar het personage van Willem was ook verlegen en onzeker, dus dat heeft niemand gemerkt of het droeg zelfs aan het spel bij. Willem vertelde ook dat hij gisteravond tijdens de voorstelling een jongere had aangesproken omdat hij/zij er de hele tijd door heen aan het kletsen was. ”Hou nou ff je mond, Jonas gaat het zo met me uitmaken.” had hij tegen de leerling gezegd, dat vond ik echt humor. Het was leuk om de acteurs te ontmoeten en leuk om met mensen die zulke belangrijke en mooie stukken maken te praten. Willem en Leendert gaan zeker op mijn lijst van acteurs die ik ga proberen te volgen.

Voor iedereen, dit is echt een aanrader. Ga ernaartoe! Dit is zo’n knap stuk omdat het voor iedereen herkenbaar is en vooral een mooi stuk wat iets ontwapenends heeft. Bromance zet je aan het denken, daarom is dit een echte ”must see”!

Ik geef Bromance een 8,5 (dat is 10,2 op een schaal tot 12 dolfijnen)

Groetjes,

Josefine

 

 

Kinderen van Judas door toneelgroep Oostpool

Een tijd geleden heb ik samen met mijn moeder kaarten besteld voor kinderen van Judas van toneelgroep Oostpool. De voorstelling was op 25 november, in het Chassé theater in Breda. Maar helaas had mijn moeder niet goed in haar agenda gekeken te hebben en had ze toch een dubbele afspraak. Dus ben ik met een vriendin gegaan.

 

 

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_11
Majd Mardo & Yves Vermeulen

 

Ik was zo benieuwd naar deze voorstelling omdat ik acteur Majd Mardo al sinds dat ik Jihad de voorstelling heb gezien volg. Ik vind hem een boeiend persoon omdat hij een hele open en blije uitstraling heeft. Hij heeft iets kinderlijks over zich dat hij in sommige van zijn rollen mee neemt, daar kijk ik graag naar. Afgezien van Majd vond ik het ook een boeiend idee om over na te denken. Of vampiers nou wel of niet bestaan.

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_5
Vincent van der Valk & Judith van den Berg

Eenmaal in de zaal begon ik er lichtelijk spijt van te krijgen dat ik plaatsen zo dichtbij het podium had gekozen, de tweede rij nog wel. Ik voelde al meteen aan dat er iets met het publiek zou gaan gebeuren. Toen de lichten werden gedimd kwam er een vampier op die moppen begon te tappen zoals: ” wie is leuker een vampier of een geest? Antwoord: een geest want die is geestig.” Er zat iemand op de eerste rij die een paar keer een foto maakte, de acteur vroeg al meerdere malen of ze daarmee wilde stoppen. Een man schuin achter ons begon ook echt geïrriteerd op haar te reageren en zei ook zelfs: ”dat doe je toch niet?” . Toe de fotosmakende vrouw door de vampier van haar plek af werd gesleurd en leeg werd gedronken begon de voorstelling pas goed en wel.

 

”Het leven van een vampier gaat niet altijd over rozen. Vampier Tristan zit al 70 jaar tegen een burn-out aan. Hij kan het eeuwige leven niet meer aan. Zijn vampiervrienden willen hem weer op het juiste pad krijgen. Ze beginnen met het naspelen van gewone mensen, van Thuisbezorgd bezorger tot Nordic walker. Uiteindelijk weet niemand nog waar normaal zijn begint en ‘fantasy’ ophoudt en komt er een onvoorstelbare waarheid aan het zonlicht.

Met zijn spelers daalt regisseur Jeroen De Man af naar de schaduwwereld en brengt een even mysterieus als komisch universum op het toneel. Hij mengt Southpark-humor met 19e eeuwse romantiek en fantasy-filmcitaten. Kinderen van Judas is een ode aan de onbegrensde menselijke verbeelding. Jeroen De Man: “fantasieverhalen maken mijn leven mooier. Ik weet dat ze niet echt zijn, maar toch ontleen ik er een waarheid aan. In Kinderen van Judas proberen fictieve figuren juist die paradox te doorgronden en falen daar hopeloos in.”

regie Jeroen De Man | met Judith van den Berg, Majd Mardo, Lisa Schamlé, Betty Schuurman, Joris Smit, Yves Vermeulen en Vincent van der Valk

bron

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_2.jpg

De toch wel lichtdepressieve vampier Tristan kwam op en begon aan een medley aan de piano, waarbij hij steeds weer bij nummers uit kwam (zoals feel van Robbie Williams) die hem ergerde omdat ze van toepassing waren op zijn gemoedstoestand of het zijn van vampier. Ik vond dat zelf een erg grappig stuk van het toneelstuk. Later kwam er nog een speler bij, de prins, waarvan de lusteloze vampiers weer inspiratie en richting hoopten te krijgen, wat niet echt gebeurde. Iedere vampier kreeg een cadeau van de prins, wat uitmondde in een verhaal over een vijgentak. Een van de vampiers (het personage van Mardo) begon het verhaal over de vijgentak, dat Jezus een keer boos was geworden dat er een vijg geen vruchten droeg, terwijl het helemaal niet het seizoen was voor vijgen. Dat was het moment waarop Judas besefte dat Jezus ook maar eens mens van vlees en bloed was. Het personage van Mardo werkte in een bordeel, waar Jezus en Judas vaste klant waren en waar zij de heilige drie-eenheid waren. Dat vond ik wel een bijzondere wending. Achteraf bleek de tak van de parkeerplaats geraapt te zijn bij gebrek aan een cadeau, en van de verste verte geen vijgentak te zijn.

 

Kinderen_van_Judas_Scenefoto_Sanne_Peper_6.jpg
Een doodgebeten Majd door Judith van den Berg Foto: Sanne Peper

 

Het was een voorstelling waarin verhalen zonder moraal werden verteld, mensen naakt over het podium renden en andere zeer artistieke vertoningen. Het is in mijn optiek voor mijn schedeltje iets te abstract geweest. Ik kwam niet voor niet de zaal uit met de gedachte: ”Waar heb ik nou de afgelopen twee uur naar zitten kijken? ” Pas toen ik wat samenvattingen had gelezen vielen de losse puzzelstukjes wat meer op zijn plaats. Ik kan me dan ook wel in deze recensie vinden: NRC-“Surrealistische gekte”

 

 

 

Ik heb van deze voorstelling genoten, maar heb ook echt in de zaal gezeten met grote vraagtekens boven mijn hoofd. Ik ben er nog steeds niet achter wat de acteurs met sommige scènes wilden bereiken, maar het zou geen kunst zijn als de gedachte af en toe zou zijn dat je er niet altijd wat achter moet zoeken. Ik geef deze voorstelling een 6,5 omdat het een voorstelling is die je echt moet liggen om ervan te kunnen genieten. Ik heb de voorstelling bezocht, dat was leuk en ik heb er van genoten, maar een tweede keer zou voor mij niet hoeven.

Groetjes,

Josefine

 

 

Danceperados of Ireland

Op 6 januari stapten mijn moeder en ik in de auto richting Den Haag, we hadden op vakantieveilingen.nl tickets gewonnen van Danceperados of Ireland. Een voorstelling over het leven van de Ierse gypsies  en hoe dat veranderd is in de loop der jaren. De travellers moesten op een plek blijven en dat viel hen zwaar. Velen gingen aan de drank en belanden met een uitkering op de bank. Maar sommigen zochten een andere manier van reizen door bijvoorbeeld op tournee te gaan.

danceperados_feat

Zoals altijd, stappen we iets te laat de auto in waardoor er altijd zo efficiënt mogelijk met snelheidslimieten moet worden omgegaan. We komen altijd wel net op tijd aan, daar niet van hoor. Maar de stress zit er goed in. Nadat mijn moeder al een paar keer rotstad had geroepen, door het altijd zo drukke verkeer in Den Haag, zette ik O o Den Haag op, waar we dan wel weer om konden lachen. Na het overleven van de parkeergarage en een paar chauffeurs die hun rijbewijs bij een happy meal hadden gekregen, bleken we lang niet de enige te zijn die aan de late kan was gearriveerd. We renden met een paar bezoekers het World Forum Centre in, waar we snel naar onze plekken werden gewezen.

Danceperados_Cover

Eenmaal in de zaal bleken we in het vakantieveilingen vak te zitten, het was een mega balkon, waar naar schatting wel meer dan honderd man met gemak in zou passen. Verder was de zaal echt mega groot, waardoor het podium vrij klein leek, wat natuurlijk gezichtsbedrog was. Pas na een dik kwartier begon de voorstelling, het licht ging uit en de band kwam op.  waaronder een paar leden van de band Beoga: Niamh Dunne, Liam Bradley en Damian McKnee.

 

Danceperados_07Het enthousiasme voor de Ierse stepdance komt tot uiting in de naam van deze nieuwe Ierse dansshow. Vrij vertaald uit het Engels heet de show “De geestdriftige dansers“. Ja, de Ieren kunnen het dansen, zingen en spelen gewoon niet laten. Het zit hen in het bloed.

 

Het ensemble treedt op met als doel de Ierse stepdance van de vele verschillende stereotypen en goochel-trucs te ontdoen.  De dans heeft Ierland en haar cultuur in de internationale schijnwerpers weten te zetten. Maar waar licht is, is zoals algemeen bekend, ook schaduw.
Ierse dansshows schoten de laatste 20 jaar als paddenstoelen uit de grond. Zakenlieden die alleen op winst uit waren en die geen idee van de Ierse cultuur hadden, investeerden in deze shows. De hoogste winst en niet de artistieke kwaliteit was voor hen het doorslaggevende criterium

Op het eerste gezicht waren het Ierse dansshows, de inhoud was echter helemaal niet Iers! “Jongen ontmoet meisje” of “goed tegen kwaad”. Zijn dat de thema’s die ons dichter tot Ierland met zijn toenmalige en huidige cultuur brengen?
Geen wonder dat er als antwoord op deze zeer succesvolle ‘truc’ een tegenbeweging ontstaat.

Danceperados_08

Het andere programma draait om het leven van de ‘reizende’ mensen van Ierland en heet
“Life, love and lore of the Irish travellers”. De Ierse Travellers zijn de nomaden van Ierland. Een selecte groep mensen met ongebruikelijke eigen gebruiken en rituelen. Bijgeloof en familie-eer spelen een grote rol in hun leven. Maar ook dansen, zingen en muziek zijn erg belangrijk voor hen. Enkele van de grootste muzikanten en ook dansers van Ierland waren of zijn deze Travellers. Dus waarom niet eens een kijkje achter de schermen nemen en dit onderwerp als thema van een show maken?

De Danceperados doen dit met behulp van historische en hedendaagse videobeelden. Beelden die, zonder deze te romantiseren, het leven van vroeger bij het kampvuur en het leven van de door paarden getrokken woonwagens laten zien.
De Danceperados zijn de leiders geworden van een beweging die de Ierse Step dance uit de klauwen van de belangrijke producenten bevrijdt, een beweging die de Stepdance menselijker, vrijer en origineler wil maken.

bron

Laat ik het zou zeggen, je moet er wel van houden. Ik had gedacht om naar een dansvoorstelling te gaan. Maar in werkelijkheid was meer een folkconcert, dat had ik wel wat meer willen terugzien bij de info over de voorstelling. Maar voor 15 euro per kaartje kun je moeilijk zeuren. Ik vond het leuk, het is moeilijk te omschrijven wat er nou allemaal precies in de voorstelling voor kwam. Ik vond de historie van de travellers erg interessant om naar te luisteren, wat ondersteunt werd door foto’s op een scherm. Het waren mooie en waarheidsgetrouwe  foto’s die een goed inzicht gaven in de hardheid van het leven van de gypsies. De muziek was erg leuk om naar te luisteren, al waren er momenten waarvan ik dacht ”dit hoeft van mij nou ook weer niet”. De dans was ook heel erg leuk om naar te kijken, als was het wel erg weinig naar mijn mening, maar dat kan ook niet anders met zo weinig dansers. Er werd verschillende muziek bij verschillende dansen gebruikt. Het was heel erg anders dan Lord of the dance met Michael Flatley, minder spectaculair maar het traditionele had wel weer veel toegevoegde waarde voor mij.

IMG_20180107_173534
Ik bij de lichtreclame van de Danceperados

 

Ik vond het een leuke voorstelling, je moet ervan houden. Ik zou er niet nog een keer naar toe hoeven, maar deze keer vond ik erg leuk. Ik geef de voorstelling een 6,5 omdat ik de historie wel leuk vond en de kwaliteit was verder hoog, maar het is wel echt heel erg specifiek of je dit leuk vindt of niet.

Groetjes,

Josefine

 

Børns in Q-factory Amsterdam

Ik was al heel lang fan van Børns, maar hij kwam maar steeds niet naar Nederland. Ik hield zijn berichten in de gaten, en daar kwam het bericht. Hij ging weer touren en hij kwam ook nog naar Amsterdam! De kaarten waren nog niet eens te koop. Maar die waren een paar weken later meteen in the pocket.

 

Het duurde lang voordat het concert begon, we stonden al ander halfuur te wachten. Mijn vriend en ik verveelde ons heel erg en ik bedacht dat het tijd was om maar eens naar de merchandise stand te gaan. Ik wilde namelijk al heel lang het Dopamine T-shirt van Børns. Helaas zag ik ze in de stand niet hangen en sprak de verkoopster aan. Ik vroeg haar naar de shirts en ze zei dat ze nog wel een doos met ”leftovers” had en dat ze voor me ging kijken. En daar kwamen de Dopamine shirts op de tafel. Ik had de goede maat gevonden en vroeg haar wat ze ervoor wilde hebben. Ze zei tot mijn grote verbazing dat ik hem gratis mocht hebben en dat mijn vriend er ook wel een mee mocht nemen. Hoe leuk!

 

BORNESBC5.28.16-9-600x900We haalden een biertje voor de verkoopster als bedankje en we raakten natuurlijk nog meer aan de praat. Ik zei op een gegeven moment dat ik het grappig vond dat Børns weleens in winkels voor een vrouw wordt aangezien (geef ze eens ongelijk 😉 ) , waarop de verkoopster zei, die Candice heette, dat hij eigenlijk alleen op het vliegveld voor het andere geslacht werd aangezien. Toen ik vroeg of ze hem goed kende vertelde ze me dat ze zijn tour manager was, we hadden dus al een uur met de tour manager staan praten!Op een gegeven moment kwam er ook nog iemand die wat tegen Candice zei, hij stelde zich ook spontaan voor aan ons en het bleek Connor Doyle, de gitarist van Børns te zijn! Maar de toevalligheden in dit verhaal zijn nog niet op…

downloadWe liepen even later naar de zaal, maar een persoon viel me op. Ineens zag in Frank van der Lenden staan met zijn vriendin, ook weer heel toevallig. Toen we tien minuten in de zaal stonden begon het dan echt. Børns kwam op in een hele wijde pantalon en een roze blouse, hij sprak ons toe en begon te spelen. Ik heb de hele tijd heel hard meegezongen, maar ik vond zelf de sfeer niet heel erg gezellig. Naarmate de tijd verstreek werd de sfeer steeds gezelliger. Ik vroeg aan mijn vriend wanneer nou het springnummer zou komen en alsof ik het over de duivel had werd daar electric love ingezet. Ik hoorde iemand heel hard ineens meezingen en mijn vriend stond heel hard en blij mee te zingen.  Electric love was een van de laatste nummers en we kregen nog een kleine toegift. Maar na ruim drie kwartier was het concert alweer afgelopen.

23592368_2017163188294661_6753970867367031531_o
Een foto van het concert wat we bezochten

 

Ik vond het een heel goed concert, Børns zong echt kei goed en de band speelde heel strak. Ik heb er heel erg van genoten en er zit zeker in de planning om nog eens naar een concert van hem te gaan. Het voorprogramma was ook leuk met Sam Fender en Wafia.

 

 

Ik geef dit concert een 7, ik heb ervan genoten!

Groetjes, Josefine

Kaartjes in the pocket: Romeo en Julia van Oostpool

Ik heb gisteravond kaartjes besteld voor Romeo en Julia van toneelgroep Oostpool. Het lijkt me een hele leuke voorstelling, vooral omdat het taalgebruik erg vernieuwd is. Ik vind Shakespeare erg leuk, maar het taalgebruik vind ik soms echt niet meer van deze tijd en nuttig. Ik hoop een hele leuke voorstelling te gaan zien, maar jullie horen natuurlijk later hoe ik het vond. Ik ga pas 16 maart naar de voorstelling in het Chassé theater in Breda.
Scenefoto 03 Romeo En Julia Fotografie Sanne Peper
Thomas Cammaert bron foto

 

Ik vraag me erg af hoe Thomas Cammaert gaat acteren, hij was vorig jaar een meesterlijke mol in Wie is de mol. Ik denk dat hij heel goed speelt, maar ik heb hem nog nooit gezien. Thomas heeft onder andere in Ramses (serie en musical) Joop Admiraal gespeeld, in soldaat van oranje Anton en Erik Hazelfhoff vertolkt , en in de meiden en Ja, ik wil gespeeld.

Yannick Jozefzoon vind ik ook een interessante acteur om naar te gaan kijken, vooral omdat hij vorig jaar op Oerol schitterde in het toneelstuk A seat at the table (samen gesteld door Saman Amini), dat over racisme ging. Hij lijkt me een goede acteur, maar dat ga ik ook nog zien.

Eva van der Gucht, ken ik alleen van de vloer op. Waar zij al goed acteert, maar wel vaak nonchalant overkomt. Ik ben benieuwd hoe ze in deze productie haar personage gaat neerzetten.

Bart van den Donker, is ook een vertolker geweest van Erik Hazelfhoff in soldaat van oranje en heeft ook in Rokjesdag gespeeld. Hij heeft tevens een eigen hashtag op Instagram waar mensen en vooral zijn collega’s zijn uitdrukking imiteren en er #doedebart onder zetten. Ik ben ook zeer benieuwd naar deze acteur.

 

”Liefde maakt een mens tot mens. Net als haat.”

Romeo en Julia, wie kent ze niet? Deze Shakespeare-klassieker is misschien wel een van de meest vertelde liefdesverhalen in de theatergeschiedenis. Het stuk weet al eeuwenlang steeds opnieuw te raken en te inspireren. In een wereld waarin iedereen zich laat leiden door geweld, vechten de jonge Romeo en Julia voor hun liefde voor elkaar.

Regisseur Marcus Azzini (Angels in America, On the Road) laat zich opnieuw door dit verhaal inspireren. Zoals Romeo en Julia een antwoord zoeken in hun liefde zoekt Azzini naar nieuwe antwoorden en ontdekkingen in dit klassieke drama. Waar gaat dit stuk dat een onmogelijke liefde toont nu eigenlijk echt over? Waar komt de haat vandaan? En is het naïef om te denken dat we haat met liefde kunnen bestrijden?

Azzini kiest voor een talentvolle spelersgroep van jonge acteurs. Diewertje Dir en Abe Dijkman zijn de gedroomde Julia en Romeo. Met behoud van de originele poëzie herschrijven Jan Hulst en Kasper Tarenskeen (De Ilias) deze toneelklassieker tot een nieuw verhaal dat wij allemaal kennen.

tekst William Shakespeare | bewerking Jan Hulst en Kasper Tarenskeen | regie Marcus Azzini | met Thomas Cammaert, Abe Dijkman, Diewertje Dir, Bart van den Donker, Eva Van der Gucht, Yannick Jozefzoon, Michael Muller, Chris Peters en Mirjam Stolwijk | scenografie Koen Steger | kostuums Mattijs van Bergen | kostuumatelier Femke van Neerven | muziek Bart Rijnink | lichtontwerp Wiel Coopmans | dramaturgie Madelon Kooijman | regieassistent Charli Chung | techniek Wiel Coopmans, Nik Tenten | productie Jeroen Heinen | publiciteit Suzanne Bos | casting Marc van Bree – Kemna Casting

Bron: ToneelgroepOostpool

 

Groetjes,

Josefine

Waarom Soldaat van oranje nog na zo veel jaar de AD musical award zou moeten winnen

Op een woensdag appte mijn moeder ineens: ”Hey, heb je zin om zondag naar soldaat van oranje te gaan?” Uuhm ja, tuurlijk heb ik daar zin in. Dus zijn we naar de voorstelling van 19 december gegaan. We kwamen maar net op het nippertje bij de theatherhangaar aan en mochten daarom ook helemaal vooraan parkeren. We renden de zaal in en twee minuten later begon de voorstelling al, eerst dacht ik dat ik in de verkeerde musical zat. Maar dat bleek al snel niet het geval te zijn.

Afbeeldingsresultaat voor soldaat van oranje
Het bal in de sociëteit van studentencorps Minerva

Het verhaal begint bij de ontgroening van de nieuwe feuten van  Minerva, de feuten komen al kaalgeschoren binnen. Het gaat er hard aan toe. Een van de volgende scènes is het gala, waar de radio wordt aangezet en door Wilhelmina verteld wordt dat de Duitse Wehrmacht Nederland is binnengevallen, dan begint pas naar mijn mening het verhaal. Erik en zijn maten stappen in hun rokkostuums op de motor om zich aan te gaan melden bij het leger, maar er is een te lange trainingstijd. De vrienden maken plannen om naar Engeland te gaan om daar zich in te zetten voor het leger. Terwijl andere medestudenten hele andere keuzes maken…

Gerelateerde afbeelding

 

Meer ga ik niet meer verklappen over de inhoud van het verhaal voor iedereen die nog gaat kijken, maar ik kan je vertellen het is dubbel en dwars het geld waard in mijn optiek. Het is een voorstelling die echt wat met je doet, ik kwam helemaal onder de indruk de zaal uit. Het is een heel goed verhaal omdat het goed laat zien dat verschillende mensen verschillende keuzes maken om verschillende redenen. Dat is iets moois om te zien, zo wordt de een SS’er en de ander verzetsheld en weer iemand gaat van vriendin van naar ”moffenhoer”. Juist deze personages laten ons zien dat niemand helemaal goed is of helemaal slecht en dat elke held ook zijn eigen angsten heeft. In het verhaal zie je goed hoe mensen door Hitler werden gehersenspoeld en helemaal voor hem gaan, terwijl anderen daar niet in mee gaan en riskante keuzes maken voor hun vrijheid. Het is bijzonder mooi om te zien hoe deze personages zijn uitgewerkt, met hun eigen keuzes en angsten. Deze musical leert ons dat we  wel kunnen zeggen dat we heroïsche daden zouden plegen, maar we kunnen onszelf  kennen maar je nooit weet welke keuzes je zou maken en in welke omstandigheden daarin meespelen.

verschuil je niet achter je hoge en veilige muur
je moet je zelf vragen als de wereld in brand staat wie blust dan het vuur
’t gaat over jou en mij
onze enige hoop zijn wij
we zien toch dat dit niet kan
als wij niets doen
wie dan?

~Als wij niets doen

Dit is een verhaal waar je echt wat van leert, het is grotendeels waargebeurd, wat er voor zorgt dat je nog meer in het verhaal zit omdat je je ermee kunt identificeren. Het gaat namelijk niet over prinsen en prinsessen, het gaat over échte mensen met échte keuzes en een echt leven dat ons ook overkomen zou kunnen zijn. Dat een van de succesfactoren van deze musical, het voelt zo echt dat je echt voelt alsof je er in het verhaal zit. Ik zat er zelfs zo erg in dat ik eigenlijk de acteur die Erik Hazelfhoff vertolkte (in mijn geval Robin Reitsma) een knuffel wilde geven op het moment dat hij heel slecht nieuws krijgt. Terwijl je onbewust echt een hekel krijgt aan de ijskoude SS’er Anton (ik heb Lars Mak Anton zien vertolken). Er zijn maar weinig stukken die mensen zo kunnen laten meeleven. En het mooie is, ook al doet Anton nog zulke slechte dingen, toch zie je dat zelfs hij niet helemaal een slecht persoon is.

Afbeeldingsresultaat voor soldaat van oranje
Het stand met echt water en links (uit beeld) het Kurhaus, het water is echt!

Verder is het acteerwerk van de acteurs op heel erg hoog niveau, je zou denken dat de musical sleets zou zijn geworden na 7 jaar, maar daar vind ik echt geen sprake van. Alle acteurs zongen ook heel goed en het is heel erg gaaf dat er livemuziek is in plaats van een bandje waar overheen gezongen wordt. Het decor is ook overweldigend, de zitplaatsen bevinden zich op een grote draaischijf. Het decor is daar omheen gebouwd. Achter de open- en dichtschuivende panelen bevinden zich de meest gave locaties, zoals een strand met echt water en zand, een studentenhuis, de sociëteit van Minerva en nog andere gave locaties. Er wordt met echte motoren over het podium gereden (alle Erik’s moeten dan ook hun motorrijbewijs halen) en aan het einde stapt koningin Wilhelmina aan in een taxiënde Dakota. Een heus spektakel!

Gerelateerde afbeelding
Oren Schrijver als Anton en Matteo van der Grijn als Erik

Nog ff alles op een rijtje waarom je op deze musical zou moeten stemmen:

  • Het is een spektakel
  • Het is een goed en geloofwaardig verhaal
  • Het publiek wordt gegrepen door het verhaal
  • Er wordt heel goed gezongen en geacteerd
  • Er zit een hele goede levensles in
  • De musical is voor jong en oud leuk en interessant
  • Het is een productie die na 7 jaar nog steeds knetter goed is
  • De kostuums zijn ook heel gaaf ontworpen en/of nagemaakt
  • Zelfs alle kapsels en schoenen kloppen bij  de mode van de jaren 40
  • Omdat je merkt dat er zo ongelofelijk veel moeite tot in de kleinste details in is gestoken
  • Er zitten goede nummers in die leuk zijn om naar te luisteren en met een goede boodschap!

Wie weet heb ik je overtuigd en wie weet ook niet, ik heb in ieder geval heel erg genoten van de voorstelling en wil zeker nog een keer gaan.

Groetjes,

Josefine

 

Rundfunk wachtumsschmertzen

‘Je komt huilend ter wereld, je sterft alleen en daartussenin wordt het allemaal niet veel beter. Opgroeien is een aaneenschakeling van eenzaamheid, onzekerheid, verdriet en het rusteloos verlangen naar meisjes van drie jaar ouder. Of van drie jaar jonger. Of gewoon van drie jaar oud. Het maakt niet uit, je kreeg ze toch niet.’
Na de succesvolle televisieserie is Wachstumsschmerzen de eerste voorstelling van het duo Rundfunk (Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde). In een krankzinnige reeks snelle scènes, absurde grappen en slechte dans behandelen de jongetjes het volwassen worden, omdat ze daar zelf ook nog lang niet klaar mee zijn.’

Bron: www.theaterbellevue.nl/Fundrunk

 

Kind : ‘’Papa, zullen we een spelletje doen?’’

Vader: ‘’Ja dat is goed jongen. Ik heb wat in mijn hoofd.’’

Kind: ‘’Is het een ding?’’

Vader: ‘’Ja, het is een ding.’’

Kind: ‘’Is het zo groot als een basketbal?’’

Vader: ‘’Nee, het is kleiner.’’

Kind: ‘’Is het groter dan een tennisbal?’’

Vader: ‘’Nee het is even groot en het is een hersentumor. Nu mag jij wat in je hoofd nemen.’’

Kind: ‘’Ja ik heb wat’’

Vader: ‘’ Het is een hersentumor, want ja het is super erfelijk.’’

 

RBF_5544-Tom-van-Kalmthout_3
Portret van Tom van Kalmthout

 

Dit en meer super harde humor kwam bij de voorstelling ‘’Wachtumsschmerzen’’ aan de orde. Waar ik naartoe ging met mijn zus en haar vriend en mijn vriend. In de kleine theaterzaal van theater Walhalla vond de voorstelling plaats. Wij zaten helemaal achteraan, bijna naast komiek Niels van der Laan en mijn zus en haar vriend zaten helemaal vooraan. De harde en directe humor die we in de serie Rundfunk van het tweetal zagen kwam weer genadeloos hard terug. De voorstelling was heel anders dan Rundfunk de schoolserie, daar zijn alle grappen gelieerd aan de school. In deze nieuwe voorstelling komen er steeds losse scènes aan bod. Hard, lomp en bovenal grappig. Van een zoofiel die het met boerderijdieren doet en handjes rozijntjes naar de ‘’dieren’’ in het publiek gooit tot twee beste vriendinnen, iedere sociale laag komt aan bod. (Een van de handjes met rozijnen kreeg de vriend van mijn zus  gratis en voor niets naar zijn edele hoofd toe geworpen.) Maar alle scènes hebben dat absurdistische trekjes in zich. Het zijn momenten die iedereen had kunnen overkomen, maar dan natuurlijk minder uitvergroot. Maar het kunnen allemaal verhalen van jou en mij zijn geweest, met een gek sausje van tom en yannick eroverheen. Ik vond het leuk, ik heb hard moeten lachen en de rest van het publiek met mij. Ik houd er wel van van die grapjes waarom je eigenlijk niet mag lachen maar je het niet in kan houden om hardop te grinniken.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑