Wulf, letterlijke en figuurlijk toekomstmuziek!

Op weg naar de tweede dag van Concert at sea bekeek ik het programmaboekje nog een keer. De naam Wulf zei me eigenlijk niets, dus dan is spotify je beste vriend. Stiekem kende ik toch wel wat nummers van deze band, zoals All things under the sun en mind made up. Al meezingend met Wulf parkeerden we de auto en liepen het festivalterrein op. En liepen naar het umoja podium om naar Wulf te gaan luisteren.

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.43

Om eerlijk te zijn was ik een beetje sceptisch of dit wel een goed optreden zou worden. Ik had nooit iets live gehoord van Wulf en kende ze verder ook niet van optredens, dus ik wist totaal niet wat ik van ze moest verwachten.  Maar toen ze opkwamen maakte de twijfel al snel plaatst voor een superleuke sfeer onder het publiek. Wulf, de artiestennaam van Lieuwe Albertsma, had een goede (ik geloof) vaste band mee die onderling een hele leuke dynamiek hadden. Daardoor was het als publiek alleen al leuk om naar te kijken. Het eerste nummer was meteen al een meezinger en er werd dan ook luidkeels meegezongen en gedanst. Na het eerste nummer vertelde Wulf aan zijn publiek dat dit het grootste publiek was waarvoor ze ooit hadden opgetreden, maar dat was niet aan hun show te merken.

Toen het nummer Mind made up werd gespeeld mondde dat uit een een heuse zangbattle tussen de linker- en rechterkant van het publiek, wat echt heel erg leuk was. Ook al heeft Wulf tot nu toe maar zes nummers op spotify staan, waarvan een nummer de megahit Summer on you in samenwerking met Sam Feldt en Lucas & Steve, is het toch een heel leuk optreden, wat alles behalve saai werd. Aan het einde van het optreden speelden ze nog Jesus he knows me van Genesis, wat wederom weer werd meegezongen. Het hele optreden was een feestje, het publiek zat helemaal in de stemming en dat zorgde voor een leuke dynamiek van band en publiek tijdens het optreden.  Later die dag zouden ze nog op het kleine podium aan het strand optreden, daar wilden we natuurlijk naartoe!

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.42(1)

Meerdere Concert at sea bezoekers hadden dat idee met ons en het hele strand zat stampvol, maar we wisten nog een plekje vooraan te bemachtigen. Dit optreden was wederom weer een groot succes, ook al was het een veel kleinere en intiemere setting. Het was een idyllisch plaatje, iedereen die naar goede muziek aan het luisteren was aan een strand met een langzaam ondergaande zon op de achtergrond. Je kon merken dat er veel publiek zat wat al naar het eerdere optreden was geweest, aangezien nu veel meer mensen Switching gears mee konden zingen. Aan het einde van het optreden raakte de toetsenist geëmotioneerd en kreeg meteen een knuffel van de zanger, wat voor een mooi en ontwapenend moment zorgde. Helaas komt aan al het goede een eind, zo ook aan de optredens van Wulf op concert at sea, maar gelukkig mocht ik nog even backstage om een foto te maken en kort met hem te praten.

WhatsApp Image 2018-07-02 at 14.03.42

Als je nou echt een leuk feestje wil bijwonen dit jaar, met een goede band, leuke sfeer en goede dynamiek, ga dan zeker naar Wulf! Hun instelling dat ze het een feestje vinden om te mogen optreden stralen ze uit, wat bij andere bands wel anders is. Ze sprongen er echt uit deze editie van Concert at sea en ik verwacht dan ook om eerlijk te zijn dat Wulf een hele grote naam gaat worden. Dus programmeurs van popzalen, jullie zijn eigenlijk gek als jullie zo’n feestje om naar te luisteren en om bij te wonen niet boeken. Wie weet staan ze volgend jaar wel op het hoofdpodium, maar tot die tijd ga ik proberen nog een keer naar ze luisteren op Breda barst in september.

 

groetjes,

Josefine

 

Advertenties

Textielmuseum Tilburg – Simply scandinavian

Simply Scandinavian, een tentoonstelling over Scandinavisch design, met name interieurdesign. Van banken tot schalen, van vloerkleden tot gordijnen, van allerlei designobjecten worden hier tentoongesteld.  In de jaren 50′ tot de jaren ’70 kwam Scandinavisch design echt in trek, maar nu anno 2018 heeft nog iedereen een IKEA kast of een IKEA tafel in huis staan. Juist omdat Scandinavisch design zo alledaags is geworden, vind ik het interessant om deze tentoonstelling te nemen om iets over de voorstelling, de vorm en de inhoud te vertellen.

Visiona 2 – Verner Panton 1970

Het bedrijf Bayer wilde voor een parade een boot, maar dat moest geen gewone boot worden, het interieur moest iets speciaals zijn, Daarom vroeg Bayer aan Verner Panton om het interieur te ontwerpen, dat werd Visiona 2, wat de hele boot in beslag nam. Het woonlandschap werd in het vrachtschip geëxposeerd.  Vaisiona 2 is geïnspireerd op dromen, landschappen en onwerkelijke taferelen. Het was een revolutionair werk, want het brak met de functionaliteit die voor die tijd heerste in interieurdesign.  In Visiona 2 zitten geen ramen en je stapt dan ook echt een ander landschap binnen, het ziet er vanbinnen uit als een soort ”lavalamp zithoek” Je kunt dan ook in het tafereel zitten en rondlopen. Hoe meer aan de binnenkant van het werk hoe lichter de kleuren, het werk lijkt daardoor vanbinnen op te lichten. De vormen zijn erg dynamisch aan de binnenkant, de ”blobjes” die uitsteken hebben wel wat weg van een bubbelende lavalamp. Er worden alleen maar warme kleuren in het werk gebruikt, wat het een druk maar vrolijk geheel maakt. De rechte lijnen zijn aan de buitenkant wel echt recht, terwijl deze lijnen reliëf gaan vormen aan de binnenkant (de blobjes waar je op kunt zitten en liggen). Het is een interessant werk om dat het erg speelt met de ruimte, over het algemeen ruimte innemend, maar zeker ook ruimte omvattend. Daarom spreekt dit werk me aan, maar ook opdat je nu eindelijk kunst mag aanraken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Rabarber behang – Gocken Jobs 1969

WhatsApp Image 2018-06-24 at 15.33.34

Rabarberbehang, waarom niet? Gocken Jobs staat bekend om het maken van kleurrijke patronen, vaak geïnspireerd op de natuur. Het is een ultiem vrolijk behang, met een vergeten groente in de hoofdrol. De combinatie van roze en groen maakt het een gezellig geheel. In het behang wordt dan ook gebruik gemaakt van een warm-koudcontrast., door lichtblauw en groen met roze, geel en paars te combineren. Er worden ook varens, viooltjes en monnikskap afgebeeld, maar de glansrol heeft de rabarber toch echt in dit werk. Om deze glansrol te creëren wordt er met drie kleuren groen gewerkt om de vorm van het blad en de schaduwen weer te geven en twee kleuren roze om de nerven in de steel te illustreren.  Er zit veel ritme in het behang, dat komt door de constante herhaling van de afgebeelde planten, de van linksonder naar rechtsboven steeds een plek verschuiven in het patroon. Daardoor ontstaan er diagonale lijnen in de overall compositie. Door het vrolijke ontwerp, met leuke planten die mooi gedetailleerd zijn weergegeven vind ik dit een heel gaaf behang. Ik vind het vooral mooi dat er met zo veel schaduwen en verschillende kleuren is gewerkt, ook al zie je dat op het eerste gezicht niet.

Paris Daybed – Bruno Mathsson 1937

Zo’n simpel maar mooi ontwerp, dat is voor mij typisch Scandinavisch design, daarom sprak me dit werk ook aan. Het is een ligbed, wat zo in een trendy huis zo kunnen staan. Wat knap is want Paris Daybed is nog voor de tweede wereldoorlog ontworpen, maar toen al zo stijlvol en tijdloos. Het bed bestaat uit twee poten die doorlopen in een lichte golfvorm aan het hoofdeinde. Er zitten onder het hoofd- en voeteneind twee dwarsverbindingen en de  ”lattenbodem” is gemaakt van linnen stroken. Het kussen is gemaakt van simpele linnen stof, wat het een chique maar degelijke uitstraling geeft. Het werk is ruimte omvattend door de luchtige constructie. Er zitten bijna alleen maar lijnen in, horizontaal en verticaal (de poten, de linnen stroken en het kussen), maar het werk bevat geen diagonale lijnen. Als je dit werk ook in je huis wil hebben kan dat, maar je moet wel een dikke portemonnee hebben, want de werken van Bruno Mathsson beginnen bij een euro of vijftienduizend. WhatsApp Image 2018-06-24 at 15.33.34(2)

 

Schaal – Birger Kaipiainen

WhatsApp Image 2018-06-24 at 15.33.33(1)Na de studie van Birger Kaipiainen werd hem een baan aangeboden bij de keramiekfabriek Arabica, waar hij bleef werken tot zijn dood in 1988. Deze schaal is onder andere ook geproduceerd door het bedrijf Arabica. Kaipiainen werd door kunstcritici de ”meester van keramiek” genoemd en de ”de onbetwiste heerser van decoratie” Birger zette zich af tegen de kunststromingen De nieuwe zakelijkheid en het functionalisme, waarin hij uniek was onder de Arabica ontwerpers. Hij was geïnspireerd door byzantijnse kunst en kunst uit de renaissance, hij beeldde vaak fruit, bloemen en vogels uit. Bij deze schaal zien we ook weer duidelijk zijn inspiratie uit de natuur, er is plant met verschillende bloemen afgebeeld. Op de bladeren zitten zwarte bollen, bij de een alleen langs de rand en bij het andere blad over het hele oppervlak. De achtergrond is crèmekleurig en de plant zelf is van verschillende kleuren groen gemaakt. De paarse bloemen lijken op viooltjes en  de rode bollen lijken op appels. Deze combinartie van kleuren zorgt voor een rustig totaal. Door de dynamieke lijnen van de stengels zou je denken dat de schaal ook iets weg heeft van Jugendstil.

Flag Halyard Chair – Hans J. Wegner 1950

Nee, dit soort stoelen kun je niet bij de IKEA halen, dat is wel duidelijk. Deze mooie luxe stoel is net zo tijdloos en stijlvol, in mijn optiek, als de Paris Daybed. Er wordt in dit werk gebruik gemaakt van een onorthodoxe combinatie van materialen, namelijk: roestvrij stalen frame, een zitting van vlaggentouw, een leren hoofdzitting en een langharige vacht maakt het af. Er worden veel tinten crème gecombineerd, wat het geheel niet saai maakt, dat zou anders wel gebeuren in mijn optiek. Het is stijlvol, maar het ziet er ook knus uit, dat vind ik een mooi contrast en daarom vind ik dit object ook interessant. Er zit veel lijnenspel in de stoel, veel diagonale lijnen maar ook verticaal. Deze stoel zou daardoor heel erg strak ogen zonder de schapenvacht, die het geheel iets minder star en dynamischer maakt. De symmetrie van de stoel vind ik zelf echt heel erg mooi, zelfs de touwtjes aan de onderkant van het frame zitten exact gelijk.  De stoel is ruimte omvattend door de geminimaliseerde constructie van de poten en leuningen, waardoor er veel lucht in wet werk komt. Deze stoel zou ik zelf wel graag willen hebben. Maar dan zou ik liever een andere kleur frame hebben en niet daaronder geen zwarte uiteindes, dat had van mij wel iets bijpassender bij de rest van de stoel gemogen.

09_scandinavian
foto: Textielmuseum Tilburg

 

Groetjes,

Josefine

 

 

De Pont

Voor een schoolopdracht moest ik van vier kunstwerken bespreken welke ik mooi vond en welke ik minder mooi vond, of zelfs lelijk. Als ik daarna informatie bij het kunstwerk zou gaan zoeken en lezen, zou ik de stukken die ik minder esthetisch vond mooier gaan vinden? Tevens moet ik beschrijven waarom de kunststukken voor mij wel of niet  bij het thema ”zo voorbeeldig” past. Ik heb veel mooie dingen gezien, maar ook veel werken die me minder aanspraken, of die wel mooi waren maar me weinig roerden. Omdat opbouwende kritiek in mijn ogen de fijnste kritiek is zal ik beginnen met het bespreken van de werken die me aanspraken.

Ai WeiWei – Grapes

Toen ik dit werk zag dacht ik al ”wauw”. Ik vind dit een heel mooi werk, omdat het erg simpel is maar toch complex oogt. De krukken uit de Qing dynastie (1644-1911) vormen een mooi geheel waar er erg wordt gespeeld met open en gesloten vormen, wat het erg interessant maakt om naar te kijken. De zitting van de krukken vormt een bol waaruit de poten uitsteken, er zitten daardoor veel straalsgewijze lijnen in. Door het gebruik van straalsgewijze lijnen krijgt het beeld een dynamisch effect, maar door de herhaling en regelmaat in het werk geeft het toch een rustig geheel, ook mede veroorzaakt door de tonale kleuren van de krukken. Dit werk valt voor mij onder zo voorbeeldig, omdat WeiWei veel kritiek uit over de veranderingen in sociaal en cultureel opzicht in China.

Dit werk lijkt in eerste instantie niet direct bij het thema ‘zo voorbeeldig’ te passen, vanwege WeiWei’s uitgesproken kritiek op het Chinese regime. Daarnaast bekritiseert  hij de economische uitbuiting, mensenrechten en milieuvervuiling ook in zijn land van herkomst. Ondanks dit duidelijke contrast met het thema vind ik Grapes bij voorbeeldig passen, juist omdat het er níét in past.  Voorbeeldig zijn is is voor mij iets wat zich voordoet in kringen waar er veel sociale controle is, dat is nou net wat de consumptiemaatschappij steeds meer afbreekt. Dus eigenlijk is dit voor mij ”hang naar voorbeeldigheid”. De stoelen in WeiWei’s werk kun je dan zien als mensen en de periode waarin de stoelen zijn gemaakt staat dan symbool voor vroegere tijden.

WhatsApp Image 2018-06-16 at 18.37.53(10)

 

Ai Wei Wei maakt veel gebruik van readymades , waarvan Grapes er vanzelfsprekend ook een is. Hij probeert traditionele Chinese cultuur te verwerken in zijn werk, wat bij Grapes ook weer gebeurd. Tevens maakt WeiWei veel geëngageerde werken, die vooral te maken hebben met de politieke situatie in zijn geboorteland China. De stoelen van WeiWei zijn een proces geweest, zou heeft hij in 1997 al de eerste versie gemaakt. Dat waren maar twee stoelen, die aan elkaar gesmolten leken te zijn als een soort liefdespaar. Met de jaren zijn de stoelen van twee, naar zeven, naar meer dan twintig versmolten stoelen geëvolueerd.

 

Anish Kapoor – Vertigo

Het is een indrukwekkend werk, groot, bol, glimmend en vooral rond. Het werk oogt ogenschijnlijk simpel maar als je goed naar de weerspiegelingen in het werk gaat kijken blijkt iedereen te vervormen, behalve jijzelf als je maar steeds dichterbij komt. Dat maakt het een heel leuk werk, wat je uitdaagt te spelen met de afstand die van het werk af staat. Eerst lijk je het beeld van je in de spiegel op zijn kop, maar langzaam, naarmate de afstand kleiner wordt begint je beeld meer te kloppen. Het werk halfrond, wat zorgt voor het vervreemdende effect. Ik vind het mooi om te bedenken dat dit kunstwerk eigenlijk aanpast aan de omgeving, die wordt gereflecteerd. Doordat het kunstwerk dus constant verandert als de ruimte verandert is het een dynamisch kunstwerk. Vertigo zelf heeft geen kleur, het reflecteert en vervreemd alleen zijn omgeving. In het werk zijn maar vier lijnen te bekennen, de boven en onderste rand en de zijkanten. Het is voor mij dan ook een moeilijk object om wat over de beeldaspecten te vertellen, omdat dit werk een contrast in zichzelf is, het is zowel ruimte-omvattend als ruimte-innemend en het aanzicht wisselt per zijde.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vertigo is gemaakt uit roestvrijstaal en is ruim vier meter breed en twee meter hoog. Anish Kapoor wil met dit werk de waarneming van de kijker activeren. Het gevoel van duizeling en desoriëntatie liggen ten grondslag aan Vertigo. Het vervreemdende effect komt door de brandpuntafstand van de bolle spiegel. Met deze informatie in het achterhoofd vind ik dat Vertigo niet bij ”zo voorbeeldig” past, omdat Anish kapoor je ook echt wil uitdagen om de spiegel te ervaren, dus moet de spiegel je aandacht trekken en je uitdagen om er voor te gaan staan uit nieuwsgierigheid naar het object. Dit hoort bij mij niet bij voorbeeldig, want dan stel ik me juist mensen voor die juist niet zich laten uitdagen, maar zich in toom houden. Dit is dus opnieuw meer een tegenstelling op het thema.

 

Howard Hodgkin – Learning about Russian Music

WhatsApp Image 2018-06-16 at 18.37.53(6)

Geef een kleuter een penseel, wat olieverf en een doek met een lijst erom en dat gaat in mijn mening aardig lukken om dit werk te reproduceren. Nee, ik vind dit werk niet mooi, maar het roept wel veel vragen op. Waarom die lijst dan? Waarom wil je zo’n doorkijk creëren zonder echte diepte te schilderen? Het werk heeft twee verticale en horizontale lijnen die als het ware een kader vormen voor de gekleurde lijnen erin.
Wat het interessante is aan dit werk, is dat het een heel erg vlak ogend schilderij is, maar toch ook weer diepte en dynamiek heeft door de grove toets en de speelse, ‘snelle’ lijnen. Qua contrast is dit schilderij heel interessant, er zitten namelijk maar liefst drie contrasten in. Om te beginnen is er een duidelijk complementair contrast tussen het rood-oranje kader en de blauwe en groene lijnen, wat dan ook automatisch een warm-koudcontrast vormt. Daarnaast is er ook kleine mate sprake van een kleur-op-kleurcontrast, aangezien de meest primaire kleuren allemaal aanwezig zijn (sommige meer dan anderen).

De voorstelling is moeilijk om over te schrijven, aangezien dit een zeer abstract schilderij is. Voor mij stelt dit een abstract kunstwerk voor waar de lijst ook als onderdeel van het doek is gebruikt, waarbij de omlijsting doorloopt in het doek en een doorkijk creëert waarin andere kleuren in de vorm van strepen te zien zijn.

Learning about Russian Music is gemaakt met olieverf en is een middelgroot schilderij. In de negentiger jaren van de vorige eeuw werd de kunst steeds expressiever. Hodgkin ging meer emotioneel complexere schilderijen schilderen, waardoor zijn toets ook grover en losser werd. Hodgkin had veel voorbeelden, maar Matisse was echt zijn grootste voorbeeld. Hij wilde Matisse niet kopiëren maar hij probeerde meer ervaring te krijgen door naar zijn schilderijen te kijken. Hodgkin ziet zijn schilderijen niet als abstract maar als weergaven van emoties. De werken van Hodgkin worden laag over laag geschilderd, wat een langdurig proces is. Hodgkin wordt vanwege zijn techniek tot de colourfield-stroming gerekend.

Nu ik weet dat het schilderij een weergave moet zijn en de kleuren expres er gelaagd zijn, vind ik het wel een begrijpelijker schilderij. Een topstuk vind ik het nog niet, maar ik kan me er wel meer in vinden. Ik vind het wel mooi om bij dit kunstwerk ”zo voorbeeldig” te koppelen, omdat voorbeeldig ook het perfecte voorbeeld is. Ik heb het idee dat mensen die voorbeeldig zijn vaak niet zo heel erg veel van hun emoties tot expressie laten komen, dus wat nou als dit schilderij een weergave zou zijn van een emotie die zelfs de rand uit komt en dus wel tot expressie gaat komen.

 

Marlene Dumas – The First People

”Vier pasgeboren gremlins op doeken naast elkaar”, dat was het eerste wat bij me opkwam. Het zijn niet bepaald wolken van baby’s. De schilderstijl vind ik qua baby best wel anders, wat ik een niet zo mooi en evenwichtig geheel vind geven. De ene baby is wat plat en de ander is met veel meer diepte geschilderd. Voor de baby’s zijn ook verschillende kleuren gebruikt, twee roze en twee echt wat witter. De achtergrondkleuren verschillen ook veel van egaal tot aan twee kleuren, van rood tot groen. De overeenkomsten van de baby’s zijn wel dat ze allemaal verticaal liggen met hun benen redelijk in de zelfde positie naar beneden. Ik vind het wel apart dat je naakte baby’s schildert, maar ze vervolgens wel lichtelijk androgyn schildert.

WhatsApp Image 2018-06-16 at 18.37.53(8)

Marlene Dumas speelt graag met de spanning tussen kijken en bekeken worden. Dit werk wordt soms als lichtelijk choquerend ervaren, omdat mensen vaak niet goed weten hoe pasgeborenen er echt uit zien. Het beeld van de baby’s wat Dumas schildert is namelijk best wel waarheidsgetrouw, in plaats van de Zwitsalbaby’s in advertenties en reclames. Marlene wil hiermee uitdrukken dat het moederschap ook best wel een schok is, omdat veel moeders zich niet hebben gerealiseerd hoe baby’s er echt uit zien als ze net geboren zijn.

Nu ik meer over  schilderij weet kan ik het meer waarderen, niet zo zeer hoe het eruit ziet, maar de gedachte erachter vind ik wel goed en tof. Ik vind dit beeld bij ”zo voorbeeldig” passen, omdat je gewend bent om altijd wolken van baby’s te aanschouwen op tv en in films, maar die ”voorbeeldigheid” (dat rolmodel) verbreekt Dumas met dit werk. Daarom vind ik het bij voorbeeldig passen.

Het thema wat ik moest behandelen was ”zo voorbeeldig”, het is me dan ook  duidelijk geworden dat geen enkel van de schilderijen en objecten die ik heb gekozen om te beschouwen bij dit thema passen. Ze vormen voor mij allemaal tegenstellingen tot dit thema, wat het extra uitdagend maakte om te beargumenteren.

Groetjes,

Josefine

Interview met Rob Dekay

Toen ik de kaarten voor Rob Dekay en Stephanie Struijk  voor in de Mezz kocht, nam ik contact op met Rob. Rob was zei meteen dat het goed was dat ik hem zou interviewen na hun optreden en zo geschiede. Na het concert liep ik mee met Rob om hem backstage te kunnen interviewen, waar ook bandleden Tim van Ouwerkerk (gitarist), Ruben van der Velde (drums), Bernard Gepken (gitaar en banjo) en Pieter Bakker (bassist) in de kleedkamer zaten.

De meeste artiesten maken popmuziek en zingen Engelstalig, waarom heb jij voor Nederlandstalige countrymuziek gekozen?

Rob: ”Ten eerste, ik zing Nederlandstalig omdat het mijn eigen taal is en ik niet in concepten hoef te denken en dus gewoon in mijn spreektaal kan zingen. Ik heb niet perse ambities om de grens over te gaan. Zuid-Afrika en België zou heel erg leuk zijn en andere Nederlandstalige gebieden. Maar voor de rest, ik woon waar ik woon en daar ben ik gelukkig. Wie weet sta je ineens in Amerika, dar heb ik helemaal geen zin in. ”

Dus voor jou nooit een andere stad dan Deventer?

Rob: ”Nou misschien, maar hoe het er nu uitziet hoeft dat niet nee.Voor mij hoeft dat niet. Daarom vind ik Nederland ook zo fijn, het is gewoon mijn eigen taal, ik hoef dan niet in concepten te denken zoals: ”I love you, wat rijmt er op you?” Het is voor mij makkelijk. Ik weet niet of ik mezelf echt als countryzanger kan bestempelen , maar ik hou wel van die elementen. Country wordt niet veel gedaan in Nederland, dus daarin heb ik het idee dat ik mezelf ben en blijf en daarmee een unieke vis in de vijver ben.”

Heb je het idee dat je na het zingen van de titelsong voor de film Weg van jou de waardering hebt gekregen die bij je past?

Rob: ”Nou ik ben net begonnen, dus ik moet wel zeggen dat Weg van jou heeft geholpen om een nieuwe groep mensen aan te boren.”

Rob-Decay-1920x1080

Je hebt in de film ook een glansrol als Zeeuwse artiest op het dorpsfeest

Rob: ”Nee nee, ik ben zeker geen Zeeuwse artiest, ik ben daar ook gewoon mezelf.

Zo wordt het wel een beetje in de film gepresenteerd

Rob: ”Ja oké, maar als ik in Deventer naar een feest ga, dan spelen ook niet alleen bands daar uit de omgeving.  Dan wordt er gewoon een coole band uit het land uitgezocht. Ik speel in de film gewoon mezelf, dus het is een gemixte Hollandse bent met een Sallandse zanger. Ik snap wat je zegt maar ik zag het net anders.”

Jullie hebben met de band ook de clip voor weg van jou opgenomen in Zeeuws-Vlaanderen!

Rob: ”De een heeft een kip op zijn hoofd gehad in de clip en weer een ander bandlid heeft naast een geit gitaar gespeeld. Dat is wel leuk aan de hele act, het is natuurlijk wel Rob Dekay omdat ik ooit ben begonnen met mijn liedjes. Maar de band is wel een vaste groep, we wisselen niet, tenzij er iemand niet kan optreden. Het opnemen en maken gebeurd met de vaste groep, die al vanaf het begin hetzelfde is. Dat maakt het ook leuk, anders gaat het op een baan lijken.”

Is een baan een slecht iets dan?

Rob: ”Nou als ik een baan had gewild had ik er wel een gezocht.”

Optreden als muzikant is toch ook een baan?

Rob: ”Zeker, een baan is natuurlijk iets waar je geld aan verdient. Het is voor mij de kunst om iets te doen wat ik leuk vind, zonder dat ik het idee heb dat ik een baan heb. Het moet geen moeten worden. Het moet wel, maar het is hartstikke leuk.”

BFO2017-Rob Dekay AMK.jpg

Ben je weleens met tegenzin naar een concert gegaan?

Rob: ”Nee, eigenlijk niet. In het ene concert heb je meer zin dan in de ander. Ik ben wel een keer heel ziek geweest op een optreden, dat wel. Verder niet, ik heb de leukste baan ter wereld.”

Jullie touren nu door het land, waarbij jullie in veel verschillende zalen spelen. Is er een zaal waar jullie nog graag in zouden spelen waarin jullie nog niet gespeeld hebben of in gaan spelen in deze tour?

Rob: ”Ja, ik wil nog een keer in Volendam optreden.” Lijkt me fantastisch!”

De palingsound erin gooien?

Rob: ”Absoluut, Volendam lijkt me heel leuk!

Ga je dan ook in klederdracht optreden?

Rob: ”Als ze me boeken in Volendam, dan zal ik dat zeker overwegen.  Ik wil namelijk al heel mijn leven naar Volendam, ik heb gewoon een vrije NS reiskaart, dus ik kan elke dag gaan. Maar ik stel dat moment uit, omdat ik dan ooit naar Volendam ga en denk: ”Nou ben ik er!”. Waarom dan niet gelijk spelen?

36816682066_f26a7a564b_b
Gitarist Tim van Ouwerkerk

Altijd leuk om te vragen aan muzikanten, wat is jullie guilty pleasure qua muziek?

Tim: ”Ik zei vandaag tegen Ruben, maar ik weet niet of dat echt een guilty pleasure is, dat is Korn.”

Rob: ”Oe, dat is geen guilty pleasure toch?”

Tim: ”Het is op zich toch wel weer een beetje fout iets in.”

Rob: ”Omdat het zo beukerig is?”

Tim: ”Dat is op zich wel lekker, er zit een soort sausje overheen wat niet helemaal meer kan. Maar dat vond ik heel cool toen ik een jaar of veertien was. Een soort jeugdsentiment.”

Rob: ”Ik kom denk ik toch weer uit op Volendam, Nick en Simon bijvoorbeeld. Maar meer echt dat Oudhollandse van de Jordaanse muziek, een beetje dat Hollandse kan ik wel waarderen. Dat vind ik wel leuk.”

Pieter: ”Dolly Parton, denk ik. Ik vind alles van haar te gek, als zij I will always love you zingt dan dan smelt ik gewoon.”

Rob: ”Ik vind haar ook te gek, maar ik vind haar zo legendarisch dat ik het geen guilty pleasure durf te noemen. Dan moet ik misschien zeggen in dat verlengde System of down, Josefine ken je System of a down? Dat ga je te gek vinden, alleen je buren iets minder! System of a down is ook lekker beuken.”

Dit vind ik echt meevallen, mijn guilty pleasure is Step right up van Jamai!

Rob: ”Ja, dat is wel echt een guilty pleasure.”

Is dat negatief bedoeld?

Rob: ”Nee hoor.”

Tim: ”Misschien ben ik voor echte guilty pleasures gewoon te Randstad.”

Rob: ”Maar misschien is dat gewoon meer iets van het oosten, noorden en zuiden van Nederland.’

 

Voortbordurend op favorietjes, wat is jullie lievelingsnummer van jullie zelf om te spelen?

Rob: ”Ik ben benieuwd eigenlijk! Tim, dit vind ik wel een hele goede vraag, die ik je nog nooit heb gesteld.”

Tim: ”Het zijn er eigenlijk een paar, van de nieuwe is het sowieso Vanavond, dat is mijn nieuwe favoriet.

Rob: ”Dat walsliedje”

Tim: ”Eigenlijk zijn ze allemaal vet, je denk de hele avond ”Zo, dat is mooi eigenlijk.” Dat je dat dan aan het spelen bent”

Pieter: ”Voor mij? Ik vind het elke avond heel erg leuk om Het vuur moet hoger te spelen.”

Rob: ”Echt waar?”

Pieter: ”Zeker, serieus!”

Rob: O, wauw!”

Tim: ”Ik vind dat gewoon een heel leuk liedje om te spelen en het is een verrassend liedje. Want we hebben hem echt voor in de winter gemaakt, hij is echt een beetje soul zeg maar. Weg van jou vind ik ook verrassend leuk om te spelen. Ik dacht eerst : ”Die moet in de set.”Maar hij knalt gewoon echt en dat is super leuk om te spelen.”

Rob: ”Bij mij is het Geven en nemen, omdat ik me dan altijd realiseer dat ik dit echt doe en dat ik dit nu mag doen en dan denk ik toch altijd een beetje terug aan die oude tijd. Bij Geven en nemen kan ik weer een oud gevoel oprakelen, wat ik in het moment heel erg kan waarderen”

Rob-Dekay-Jan-Lagendijk-Fotografie-Delft-6606
bassist Pieter Bakker

 

Mensen betalen je zelfs om je naar je te komen luisteren.

Rob: ”Zo ver denk ik niet na. Maar het is wel cool dat mensen speciaal voor jou komen. Rode wijn blijft ook altijd een feestje om te spelen. Het zijn er wel meer, ik vind alles leuk eigenlijk, maar Rode wijn is altijd een feestje om te spelen. Er zijn altijd mensen die meekomen met anderen, die misschien nog een beetje twijfelen, als die Rode wijn horen dan zie je ze denken: ”Deze band is toch wel te gek. ”

 

 

 

Ik heb mijn lievelingsnummer vanavond niet voorbij horen komen, O.N.S. verhaal.

Tim: ”Die spelen we eigenlijk helemaal nooit meer.”

Pieter: “Op Noorderslag hebben we die gespeeld en daarna nooit meer.”

Rob: ”Daarna dachten we: ”Dit is niet meer ons verhaal.” Het is er gewoon een beetje uit geslopen.”

De zin: ”Ik vind je eigenlijk best leuk, maar daar blijft het dan ook bij.” die in het refrein zit lijkt me nog steeds briljant om een keer te gebruiken.

Pieter: ”Nou ik zal je eerlijk zeggen, een vriend van me heeft dat ooit een keer of vijf tegen een meisje gezegd en daar heeft hij nu een kind mee.”

(ze moeten heel hard lachen)

Rob: ”Dat ging niet helemaal goed. Trouwens wel scherp van je, ONS verhaal is de enige die we niet spelen.”

Tim: ”Dus gebruik de zin maar niet.”

Welke muziek luisteren jullie zelf veel? Luisteren jullie ook de muziek die jullie zelf maken?

Rob: ”Ik luister nooit mijn eigen muziek. Als iets nieuws maken luister je daar wel veel naar, om het te verbeteren. Of ik luister hem omdat het nummer dan in zijn nieuwigheid zo vet is , dat dat leuk is om te luisteren. Maar op een gegeven moment doe je dat niet meer. Dan is het nieuwe er van af en dan is het ”for life”, dan heeft het zijn plekje. Voor de rest luister ik tegenwoordig veel als ik vrij ben naar muziek zonder vocalen, dan zet ik hele oude delta blues aan, met alleen maar instrumentals. Dan zit ik gewoon een beetje in mijn tuin te rommelen. Of ik luister klassiek.”

Bernard: ”Wat Rob zegt dat klopt, volgens mij is er geen artiest die naar zijn eigen muziek luistert”

Rob: ”Dotan misschien”

Bernard: ”Als iets heel lang gelden is, dan luister ik weleens naar een nummer dat we hebben gemaakt.”

Rob: ”Ik denk dat het niet zo gezond is om naar jezelf te luisteren.”

Waarom is het niet gezond om naar je eigen muziek te luisteren?

Rob: ”Misschien in mijn geval, omdat ik de zanger ben. Bernard is gitarist en dat is dan misschien minder. Het is bijna alsof je een spreker bent die naar zijn eigen gedichten gaat luisteren, in mijn geval.”

35181622_350_350

 

Heb je dan last van een duiveltje op je schouder die je op je fouten of mindere dingen wijst?

Tim: ”Wij maken geen fouten hoor!”

Rob: ”Nee dat weet ik niet. Je luistert in het maakproces uit ten treuren naar je liedjes omdat je het perfect wil maken. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat dit hem is en dan laat je hem los en dan hoef je hem ook niet meer op te zetten. Maar dan speel je hem wel live. Als ik bijvoorbeeld met vrienden ben die een nummer van mij heel vet vinden en die willen aan zetten, dan stel ik toch wat voor om iets anders aan te zetten.

Is er een artiest die jullie gezamenlijk heel tof vinden en die in jullie ogen te weinig waardering krijgt?

Pieter: ”Bernard Gepken vind ik wel zo iemand!”

Rob: ”Daar ben ik het wel mee eens.”

Is het trouwens Rob Dekeee of Rob Dekai als uitspraak?

Rob: ”Wat denk jij?”

Ik weet het niet, daarom vraag ik het aan jou. Op nationale televisie werd je naam als  Rob dekee uitgesproken.

Rob: ”Als jij altijd Dekay altijd Nederlands heb uitgesproken is het in principe fout.”

Tim: ”Ik hoor altijd Laurel”

Rob: ”Is het nou Laurel of Dekay? Maar het is dus Dekee als uitspraak.”

Buiten dat jullie de muziek spelen, wat maakt jullie muziek uniek?

Rob: ”Ik zou zeggen, dat het een iets zeldzame mix van platte pop tot folk. Ik hoor het niet zo veel in Nederland. Zoals zo’n Weg van jou kun je heel plat benaderen, zoals een plat popliedje, maar aan de andere kant is het ook wel weer een diep liedje. Zoals Geven en nemen bijvoorbeeld. Het is een Nederlands popliedje, maar het heeft wel een folk-jas aan. Ik denk dat dat ons uniek maakt, in ieder geval uniek genoeg.”

Jullie denken niet in vast muziekhokjes qua genres?

Rob: ”Ik vind het zelf heel moeilijk, ik zou niet snel zeggen dat ik country muziek maak. Ik snap wel dat mensen  vinden dat het Nederlandstalige country is, ik snap dat. Ik heb er vrede mee als iemand dat zo noemt, maar daar moet ik zelf niet aan beginnen. Andere mensen moeten zeggen: ”Je maakt echt makkelijke popliedjes met een banjo.” Nou dan mag je het zo zien. Iedereen heeft daar zijn eigen idee bij, dat is niet aan mij. Het maakt mij eigenlijk niet zo veel uit hoe mensen het noemen. ”

index
V.l.n.r: Ik, Stephanie Struijk, Rob Dekay

 

Een banjo is een onorthodox instrument in de popmuziek, hoe kijken jullie naar de bezetting van de band?

Tim: ”Ik vind het helemaal niks. Het is dat degene die banjo speelt zo’n aardige kerel is.”

Rob: ”Weet je wat het is? Ik ben eigenlijk niet zo bezig met wat andere mensen van me vinden. Ik vind dit heel leuk om te doen. Als ik een hit wilde scoren of groot willen worden in een korte tijd, dan had ik wel autotune aangeknald en had ik andere muziek gemaakt. Dit is wat ik zelf heel erg leuk vind en ik ben aangenaam verrast dat er andere mensen zijn die het ook heel erg leuk vinden.

Dus in eerste instantie maak je de muziek die je maakt voor jezelf?

Rob: ”Exact en dat andere mensen daarnaar willen luisteren is een leuke bijkomstigheid. Dat is het eerlijkste antwoord dat ik kan geven. Het maakt me niet ui hoe mensen het noemen, qua genre. Dit is wat het is, dit is wat wij willen. Dit vind ik heel cool, stoer en stijlvol. Ik ben blij dat er meer mensen zo over denken.”

Pieter: ”Maar als je iets maakt voor andere, als die het dan niet leuk vinden, dan heb je helemaal niks. Als je iets maakt wat je zelf leuk vindt en andere vinden het niet leuk, dan vind je het in ieder geval zelf nog leuk. Makkelijke keuze toch?”

Rob: ”Ik geloof wel in je eigen weg volgen.”

Rob, je had het tijdens het optreden over een moeilijke periode, ben je nu een stuk gelukkiger nu je muzikant bent?

Rob: ”Absoluut niet, ik echt huil de dagen door, maar ja… (Rob moet lachen) Nee, ik ben heel gelukkig met wat we doen , wat we zien en mogen meemaken. Heel mijn leven is fantastisch. Ik heb een roze paraplu thuis en als ik helemaal op mijn best ben dan trek ik hem open en dan kijk ik rond of loop ik door mijn huis, dan ben ik gelukkig. Dus ik voel me echt goed. ”

 

Ik wil Rob en zijn bandleden heel erg bedanken voor het leuke interview. De gesprekken die ze onderling voerden waren grappig en interessant. Ik denk dat Rob Dekay en zijn band zeker een formatie is waar we in de toekomst nog veel van gaan horen. Als je nou heel benieuwd bent geworden of naar een concert wil van Rob Dekay, ga dan naar Robs site

Groetjes,

Josefine

 

 

 

Camiel

Camiel
Eigenlijk mag hij helemaal niet op mijn bed liggen, maar blijkbaar was dat ene kiertje van mijn deur genoeg voor hem om binnen te treden. Ik zie hem liggen, zijn oranje verschijning valt nogal op op het wit opgedekte bed. Hij ligt helemaal in zijn eentje iets rechts uit het midden van mijn tweepersoonsbed, hij ligt er als een koning.

Eigenlijk mag hij niet op mijn bed liggen, maar hij ligt er zo vredig. Ik hoor hoe hij naast me spint en zie hoe hij zijn oogjes weer dicht doet nadat ik ook op het bed ben gaan zitten om hem te bestuderen.
Camiel is maar een kleine kat, hij is eigenlijk van het formaat van een grote kitten. Hij ligt met zijn achterpootjes bijna tegen zijn neus en zijn voorpoten vooruit. Op zijn wangen en voorhoofd heeft hij streepjes lopen. Zijn staart heeft ringen, zoals bij de staart van een ringstaartmaki, maar dan in tonale kleuren. En als ik beter kijk kan ik overal in zijn vacht wel strepen ontdekken. De onderkant van zijn pootjes zijn wit. Maar de rest van zijn verschijning is lichtoranje met bijna koningsgezind oranje streepjes.

Eigenlijk mag hij helemaal niet op mijn bed liggen, maar zijn ademhaling is heel rustig en gelijkmatig. Op zijn kleine kopje staat een tevreden uitdrukking. Hij is een mooi gezicht te midden van dat grote bed. Hij gaat nog even verliggen en buigt zijn voorpootjes, de een ligt nu ook tegen zijn neus aan. Het is een uitzinnig vredig tafereel en ik kan er uren naar kijken. En ik weet dat Camiel, de ongekroonde koning van de vredige slaap hier nog uren kan blijven liggen.

index

Mijn favoriete covers

”Ken je het origineel ook hiervan? Dat is veel beter!” Hoor ik vaak als ik met mensen over muziek ”praat. En ja, soms is het origineel beter maar lang niet altijd. Daarom wil ik in dit blogbericht hele covers uitlichten die aan het origineel tippen of net wat gaver zijn. Ik luister veel indiepop en rock,  maar er staan ook andere nummer in dit lijstje. Ik vind ze zeker het beluisteren waard.

 

Ásgeir – Stolen dance (origineel van Milky Chance)

Ik vind dit een hele mooie cover omdat het nummer nog net een tikkeltje kwetsbaarder is geworden dan bij het origineel. Het sausje van de IJslandse sing en songwriter Ásgeir past in mijn optiek prachtig bij dit nummer. Ásgeir’s laatste album Afterglow kwam in 2017 uit. Zijn eerste album In the silence kwam zowel in het Engels als in zijn moedertaal IJslands uit en kenmerkt zich in de kwetsbare sound waar Ásgeir een meester in is.

 

Artic monkeys – hold on we’re going home (origineel van Drake)

Artic monkeys is al een lange tijd een grote naam in de indie-scène, de gitaren zijn onmiskenbaar. Artic monkeys traden de laatste jaren op op verschillende festivals, maar brachten na AM in 2013 geen nieuwe plaat uit, tot vorige week. Toen verscheen  op 10 mei Tranquility Base Hotel & Casino, met veel duidelijke invloeden van David Bowie. Maar een aantal jaar geleden coverden ze ene nummer van Drake, wat al een heel lekker nummer was, maar nu mét de gitaren van Artic monkeys eronder en de zoetgevooisde stem van hun zanger Alex Turner.

 

Triggerfinger – Only girl (origineel van Rihanna)

Triggerfinger is een Belgische rockband, die veel leuke nummers hebben uitgebracht. Maar bij het grote publiek braken zij pas echt door met hun cover van I follow rivers van Lykke Li, waarmee ze lieten zien dat ze buiten rock ook gevoelige nummers konden maken. Deze keer is Triggerfinger terug, maar nu gooien ze hun eigen rocksausje over Only girl, wat erdoor net ff wat minder dertien in een dozijn wordt en net wat meer power krijgt. Ik sluit me volledig aan bij Giel die deze cover briljant noemde.

 

Jeangu Macrooy – Halo (origineel van Beyoncé)

Jeangu maakte in 2014 de stap om Paramaribo te verruilen voor Enschede, om daar de songwritersopleiding te gaan doen aan artEZ. Op artEZ werd hij ontdekt en de rest is geschiedenis. Jeangu speelde dit jaar Judas in The passion, maar ik kende hem al eerder van zijn nummer Gold. Hij coverde het iconische nummer van queen B, en dat doet hij goed! Ik vind zijn stem echt prachtig en dat past goed bij dit nummer.

 

Maarten Heijmans – Laat me (origineel van Ramses Shaffy)

Nee Maarten ken je niet als zanger, Maarten ken je van Weg van jou of de serie Ramses, of alle andere dingen die hij heeft gedaan. Na de serie liet Ramses Maarten niet meer los, hij werd gevraagd om net zoals in de serie de liedjes van Shaffy te vertolken als Shaffy. Maar dat paste niet bij Maarten. Zo ontstond de Maarten zingt Shaffy tour, met Shaffy nummers in nieuwe jasjes. Dit iconische nummer is voor mij eigenlijk de verbeterde versie van het origineel, omdat er net dat beetje meer kracht achter zit wat ik beter bij de intentie van de tekst vind passen. Maarten heeft met de band zo veel mooie versies van Shaffy nummers gemaakt dat het moeilijk kiezen was.

 

Ik hoop dat je deze covers net zo mooi vind als ik!

groetjes,

Josefine

De borduursels van Lisa Schamlé

Op het Instagramaccount van Lisa Schamlé staan de grappigste borduursels. Lisa borduurt onorthodoxe objecten, niet de traditionele bloemenprintjes of jachttaferelen. Nee, Lisa borduurt kruimeldieven en senseoapparaten, waar ik gewoon heel hard om moet lachen. Daarom besloot ik Lisa over haar maaksels te interviewen.  

WhatsApp Image 2018-05-08 at 20.11.07(2)

 

Hoe ben je  begonnen met deze borduursels?

L:”Mijn vriendin Judith borduurde al eerder, nadat ik haar werk had gezien wilde ik ook gaan borduren. Ik heb een borduurset gekocht. Als eerste borduurde ik een zwarte Maria, daarna wilde ik een realistische vagina borduren, maar dat vond ik te erg voor de hand liggend dus werd dat een tampon met bloed erop.”

 

Hoe ben je op het idee gekomen om gebruiksvoorwerpen te gaan borduren?

L:” Het is begonnen met de tampon want dat vond ik een lullig gebruiksvoorwerp waar een taboe op heerst. Daarna ben ben ik een frietje gaan maken, nadat Judith hem maakte. Samen bedachten we allerlei dingen om te borduren. Daarna borduurde ik een kruimeldief, omdat dat ook zo’n suf gebruiksvoorwerp is. Ik ben eigenlijk door gegaan met gebruiksvoorwerpen. Het is interessant om die objecten te borduren omdat mensen er stuk voor stuk over na hebben gedacht. Wat voor hun het beste design leek en hoe het meest praktisch is in gebruik.”

WhatsApp Image 2018-05-08 at 20.11.16(2)

Is borduren niet voor oude oma’s?

L:”Ook denk ik. Het is leuk om met dat imago te spelen. Zoals het borduren van een rollator, een oma zal wel borduren en een rollator gebruiken maar zal zelf niet snel een rollator borduren.”

Komt het provocerende borduurwerk van je voort uit het acteurschap?

L:”Ik vind het altijd belangrijk om mijn visie aan andere mensen te laten zien. Mijn humor is wel overal hetzelfde, zowel in mijn acteerwerk als in mijn borduursels. Het theatrale is wel aan de borduursels en mijn fotografie dat je van het normale laat zien dat het niet zo normaal is en dat je mensen uitnodigt om beter te kijken. Als kunstenaar vind ik het heel erg leuk om dat te laten zien.”

 

Heeft borduren voor jou een ”zen-iets” over zich?

L:” Ja zeker, ik ben het daarom ook gaan doen. Ik zou anders de hele dag op mijn telefoon zitten of verdrietig worden door alle wereldproblematiek. Dus dan kan ik maar beter borduren.”

Maak je de maaksels alleen voor jezelf?

L:” Ik verkoop ze ook, maar ik ben van plan om ze te gaan exposeren en een grote serie te maken.’’

WhatsApp Image 2018-05-08 at 20.11.16(1)

Hoe belangrijk is het voor jou om creatief bezig te zijn?

L:”Het allerbelangrijkste voor me, anders word ik depressief. Ik heb ook natuurlijk werk gedaan waar ik niet creatief kon zijn, daar merkte ik wel van dat ik daar ongelukkiger van werd. Ik ben gewoon beter in creatieve dingen.”

WhatsApp Image 2018-05-08 at 20.11.09

 

Wat vind je je leukste borduursel tot nu toe en waarom?

L: ”Ik heb nu al ontzettend veel op mijn lijstje staan met wat ik allemaal nog wil borduren. Zo wil ik nog een: partytent, puntenslijper, frituurpan, plastic tuinstoel, butplugg, ICOVA bak, voetenbad, neushaar trimmer, kolfapparaat, bladblazer, kruik en een OV chipkaart incheck paal maken. Het gaat alleen zo langzaam helaas. Tot nu toe vind ik misschien wel mijn Senseo apparaat wel het leukste, omdat het echt zo’n object is wat iedereen kent maar waar niemand echt bij nadenkt wat het eigenlijk voor ding is. Er wordt dus meer naar de functie gekeken dan naar het ontwerp.

Lisa, heel erg bedankt dat je over je grappige en leuke borduursels wilde vertellen! Ik vond het heel erg leuk om er meer over te weten te komen en je te interviewen. Mocht je Lisa willen volgen op Instagram? Dan is @lisaschamle haar Instagramnaam. Lisa’s fotografie is te bewonderen op www.portraitsofall.tumblr.com.

Groetjes,

Josefine

 

 

Kaartjes in the pocket: Rob Dekay en Stephanie Struijk in de Mezz

Op de site van de Mezz kwam ik dit concert tegen, met Rob Dekay en Stephanie Struijk, beiden sing en songwriter. Rob Dekay kende ik van het nummer Weg van jou, dat hij voor de gelijknamige film schreef. Daarna ben ik meer van zijn muziek gaan luisteren en heb natuurlijk voor in de Mezz in Breda 18 mei kaarten gekocht.

Stephanie Struijk ken ik qua muziek niet zo goed, maar nu ik meer van haar muziek luister vind ik het hele prettige muziek om naar te luisteren. Rob maakt wat vrolijkere muziek in mijn optiek, wat ik erg leuk vind. Ik ben heel erg benieuwd naar hun optreden en natuurlijk doe ik daarover verslag. Mochten je als lezer ook naar dit concert willen komen? Koop dan   je kaarten. Wie weet tot de 18de!

Groetjes,

Josefine

 

Reboundstory – gastblog

Wat een mooie blog van Thijs Miedema!

Achtentwintiger.com

De eerste gastblogger van Achtentwintiger is Thijs Miedema* (achtentwintig min twee jaar oud). Thijs is een creatieve duizendpoot. Dat komt omdat hij geen keuzes kan maken. Daarom is hij acteur, zanger, docent, regisseur en schrijver en daarom schrijft hij proza, poëzie en toneel. Thijs wil met zijn schrijfwerk herkenning oproepen in alledaagse situaties, met een lach en een traan. En voor Achtentwintiger is dat met Reboundstory in ieder geval gelukt.

Reboundstories

Het is zaterdagavond en ik sta in de bioscoop. Met vrienden.
“Moet je doen,” zeiden ze, “dan ben je er even uit.”
Er even uit. Daar was ik aan toe, volgens hen. Een film met Schwarzenegger, Stallone en Statham. Fijn. Maar tegelijkertijd wil ik gewoon naar huis. Gewoon, beetje surfen. Naar ‘Heartless’ van Kanye West luisteren.

De zaaldeuren gaan open en we lopen naar binnen. Naast me loopt een stelletje. Ze lachen naar elkaar. Achter me vangt mijn beste vriend…

View original post 1.028 woorden meer

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: